Sondaż Istituto Piepoli omawiany 20 sierpnia w La7 daje Giuseppe Conte 36% zaufania jako potencjalnemu liderowi włoskiego centrolewicowego „campo largo”. Elly Schlein ma 29%, za Conte i za Silvią Salis z 30%. Dla Partii Demokratycznej to sygnał słabości przywództwa i kłopot przed rozmowami o prawyborach.
Sondaż uderza w szefową PD
Włoska lewica znów dostała liczby, których nie da się zasłonić partyjną nowomową. W sondażu Istituto Piepoli pokazanym w La7 Giuseppe Conte, lider Ruchu Pięciu Gwiazd i były premier, uzyskał 36% wskazań jako postać zdolna prowadzić szeroki blok centrolewicy. Elly Schlein, sekretarz Partii Demokratycznej, dostała 29%. Przed nią znalazła się Silvia Salis, burmistrz Genui, z wynikiem 30%.
Dalsza część zestawienia też nie daje Partii Demokratycznej komfortu. Nicola Fratoianni ma 23%, Angelo Bonelli 21%, Matteo Renzi 17%, a Riccardo Magi 14%. Włoskie media, w tym Adnkronos i Secolo d'Italia, wskazywały dodatkowo na Alessandro Onorato, rzymskiego samorządowca, który w osobnym ujęciu był wymieniany jako kolejny polityk wyprzedzający Schlein. Sama liczba 29% nie jest katastrofą. Katastrofą dla PD jest to, iż szefowa największej partii opozycyjnej nie wygląda w tym układzie na naturalnego lidera.
Conte korzysta z próżni przywództwa
Conte rozumie jedną rzecz lepiej niż wielu polityków lewicy: puste miejsce zawsze ktoś zajmie. Po latach sporów o migrację, politykę wobec Brukseli, zieloną transformację i wojnę na Ukrainie włoska centrolewica nie potrafi powiedzieć wyborcom, kto ma być twarzą alternatywy dla Giorgii Meloni. Ruch Pięciu Gwiazd nie jest partią narodowo-konserwatywną, ale w tej grze zachowuje się realistycznie. Walczy o pierwszeństwo, a nie o miłe miejsce przy wspólnym stole.
DN opisywał już polityczne kłopoty byłego premiera przy okazji sprawy, w której Giuseppe Conte stanął przed komisją do spraw Covid. Tam chodziło o odpowiedzialność za decyzje czasu pandemii. Teraz chodzi o coś innego: czy ten sam polityk może jeszcze raz wejść w rolę głównego rozgrywającego włoskiej opozycji.
Michele De Pascale, prezydent regionu Emilia-Romania i polityk PD, w rozmowie w programie „In Onda” podważał wagę sondażu. Mówił, iż ma wątpliwości co do naukowej wartości takich danych i przypominał, iż Schlein potrafiła już zaskakiwać, gdy nie była faworytką. To zrozumiała obrona własnego obozu. Nie zmienia jednak politycznej treści badania: wyborcy i sympatycy centrolewicy widzą więcej niż jedną twarz dla bloku przeciw Meloni.
Salis pokazuje, jak słaba jest Schlein
Silvia Salis, była sportsmenka i burmistrz Genui, jest dla Schlein szczególnie niewygodna. Nie stoi na czele ogólnokrajowej partii, nie ma zaplecza sekretarza PD, a mimo to w tym sondażu wyprzedza liderkę demokratów. To znaczy, iż problem Schlein nie sprowadza się do medialnej niechęci prawicy. Problem jest głębszy: choćby własne środowisko lewicowo-liberalne nie ma pewności, czy chce iść do wyborów pod jej nazwiskiem.
W ostatnich miesiącach włoska polityka pokazała, iż Schlein potrafi wchodzić w taktyczne układy, czego przykładem był pakt Meloni i Schlein w sprawie AI w kampanii. Takie porozumienia mogą dawać chwilową powagę instytucjonalną. Nie zastępują jednak przywództwa. Lewica, która przez lata pouczała Włochów o moralności, Europie i postępie, teraz sama nie wie, kto ma ją prowadzić.
Prawybory albo dalsze czekanie
De Pascale powiedział w La7 rzecz ważną: Schlein i Conte muszą wreszcie podjąć decyzję. jeżeli chcą prawyborów, niech je zrobią. jeżeli chcą innego mechanizmu, niech go zaproponują. Ta wypowiedź odsłania nerwowość zaplecza centrolewicy. Włoska opozycja nie ma problemu tylko z nazwiskiem. Ma problem z zasadą władzy w swoim obozie.
Dla polskiego czytelnika to nie jest egzotyka z Rzymu. Włochy są jednym z najważniejszych państw Unii Europejskiej, a rząd Meloni należy do tych gabinetów, które najmocniej przesunęły język debaty w stronę suwerenności, granic i realizmu. o ile włoska lewica nie potrafi zbudować czytelnego przywództwa, to ma mniejszą zdolność narzucania Europie kolejnej fali ideologicznych recept.
Lekcja dla prawicy
Prawica nie powinna śmiać się z chaosu przeciwnika tak długo, aż sama zapomni o własnym obowiązku. Sondaż Piepoli przypomina prostą regułę: wyborcy szukają sprawczości. Nie nagradzają samej etykiety partyjnej. Nie wystarczy mówić o koalicji, jeżeli nie wiadomo, kto bierze odpowiedzialność za program, granice, podatki i bezpieczeństwo.
Włoska lewica ma dziś kilka nazwisk i żadnego bezspornego wodza. Dla Schlein to ostrzeżenie. Dla Conte szansa. Dla Europy sygnał, iż liberalno-lewicowy obóz, choć wciąż wpływowy w instytucjach, nie jest już maszyną, która sama z siebie prowadzi narody za rękę. Polityka wraca do twardego pytania o władzę, interes i zdolność decyzji.
Źródło: La7, Libero Quotidiano, Adnkronos, Secolo d'Italia.
Źródło: liberoquotidiano
