Brytyjski dziennikarz niezależny Steven Edginton ujawnił fragmenty raportu brytyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych poświęconego zjawisku chrześcijańskiego ekstremizmu. Dokument analizuje środowiska odwołujące się do tradycyjnych wartości chrześcijańskich, krytykujące multikulturalizm i masową imigrację oraz sprzeciwiające się liberalnym przemianom obyczajowym. Ujawnienie materiału wywołało dyskusję o kryteriach stosowanych przez brytyjskie instytucje w ramach polityki przeciwdziałania ekstremizmowi, w tym rządowego programu Prevent.
Wielka Brytania zrobiła kolejny krok w walce z własnymi fundamentami cywilizacyjnymi. Wyciek wewnętrznego raportu brytyjskiego MSW wywołał poważne pytania o granice walki z ekstremizmem. Jak ujawnił niezależny dziennikarz Steven Edginton, dokument analizujący zjawisko chrześcijańskiego ekstremizmu wiąże konserwatywne przekonania z postawami uznawanymi za potencjalnie niebezpieczne. Wśród opisywanych zjawisk znalazły się przywiązanie do tradycyjnych wartości, obawy przed skutkami masowej imigracji oraz krytyka multikulturalizmu i lewicowo-liberalnych przemian obyczajowych.
Jeżeli Wielka Brytania zaczyna traktować takie przekonania jako sygnał ostrzegawczy, pojawia się fundamentalny problem. Czy władze rzeczywiście chcą przeciwdziałać przemocy, czy też coraz bardziej interesuje je kontrolowanie poglądów obywateli, którzy nie zamierzają podporządkować się skrajnie leicowej ideologii? Szczególnie niepokojące jest to, iż podobne analizy mogą oddziaływać na funkcjonowanie programu Prevent, którego zadaniem jest zapobieganie radykalizacji i terroryzmowi.
Konserwatywny katolik, przeciwnik aborcji albo krytyk polityki migracyjnej nie powinni być traktowani jak potencjalni terroryści. Sprzeciw wobec liberalnej rewolucji obyczajowej nie jest przestępstwem, podobnie jak przekonanie, iż masowa imigracja zmienia charakter narodowej wspólnoty, nie stanowi samo w sobie dowodu „nienawiści” wobec cudzoziemców.
Granica między walką z rzeczywistym zagrożeniem a ideologiczną kontrolą społeczeństwa może jednak zostać łatwo zatarta. Wystarczy, iż urzędnicy zaczną utożsamiać przywiązanie do tradycji z nietolerancją, krytykę multikulturalizmu z ekstremizmem, a sprzeciw wobec współczesnych dogmatów obyczajowych z zagrożeniem dla demokracji. Wówczas narzędzia stworzone do ochrony obywateli mogą stać się instrumentem wywierania presji na tych, którzy myślą inaczej. Na tym właśnie zależy lewicy i nie jest to problem wyłącznie teoretyczny.
Sprawa Isabel Vaughan-Spruce, brytyjskiej aktywistki pro-life, zwróciła uwagę opinii publicznej na ingerencję państwa w pokojowe praktykowanie wiary. Vaughan-Spruce była atakowana przez policję w związku z obecnością w pobliżu kliniki aborcyjnej, gdzie obowiązywały ograniczenia dotyczące określonych form działalności protestacyjnej. Dla władz kontrowersyjne była sama modlitwa w myślach w tym miejscu. Uznano, żę rzekomo wiąże się to z nękaniem i przemocą.
Podobne pytania pojawiają się w związku z przypadkiem Amy Gallagher, pielęgniarki NHS, którego kontekst obejmuje spór o wyrażanie przekonań dotyczących płci i seksualności w miejscu pracy. Kobieta odmówiła uznawania lewackich zaimków oraz dewiacji za coś normalnego. Każda z tych spraw ma własne uwarunkowania prawne, ale łączy je szerszy problem: Wielka Brytania nie potrafi już tolerować ludzi wyznających poglądy sprzeczne z aktualnymi ideologicznymi standardami skrajnej lewicy.
Współczesny liberalizm chętnie przedstawia siebie jako obrońcę „różnorodności”. W praktyce owa „różnorodność” nie obejmuje chrześcijan przywiązanych do tradycyjnej moralności. Nie wolno im sprzeciwiać się aborcji, eutanazji, ślubom dewiacyjnym i surogacji (handel dziećmi). Nie mogą krytykować polityki migracyjnej i ostrzegać przed konsekwencjami zmian demograficznych. Nie mogą też bronić chrześcijańskiego dziedzictwa własnego kraju bez podejrzenia, iż ich przekonania stanowią zagrożenie.
Największe niebezpieczeństwo polega na tym, iż walka z ekstremizmem jest wykorzystywana do delegitymizowania legalnej opozycji światopoglądowej. Gdy konserwatystów przedstawia się jako zagrożenie już ze względu na ich przekonania, zamiast wykazywać konkretne niebezpieczne działania, państwo zaczyna przekraczać granicę, za którą jest tylko totalitaryzm.
Państwo ma prawo zwalczać terroryzm, ale nie ma prawa wymagać od obywateli ideologicznego posłuszeństwa. Chrześcijanin nie staje się ekstremistą dlatego, iż broni tradycyjnej rodziny, sprzeciwia się aborcji albo krytykuje masową imigrację. jeżeli pokojowe wyznawanie chrześcijaństwa i obrona tradycyjnych wartości budzą podejrzenia Wielkiej Brytanii, problemem nie jest walka państwa z ekstremizmem, ale Wielka Brytania, która stała się ekstremistyczna.
Zdjęcie poglądowe: Steven Edginton.
Polecamy również: Straż Graniczna oficjalnie wycofuje się z planów w gminie Suszec!
