W wieku 109 lat zmarł kapitan Tadeusz Lutak ps. „Pancerz”.
Kpt. T. Lutak urodził się w Żarnowej w 1917 roku. Jako 20-latek wkroczył na wojskową ścieżkę – trafił do 2 Batalionu Pancernego w Żurawicy. Jako kierowca czołgu Vickers jesienią 1938 roku wziął udział w zajmowaniu Zaolzia, Spiszu i Orawy. Ukończył szkołę podoficerską, został awansowany na stopień starszego strzelca, otrzymał również odznakę „strzelca dobrego”. Kapitan Lutak, we wrześniu 1939 roku był gońcem motocyklowym w 121 Kompanii Czołgów Lekkich 10 Brygady Kawalerii gen. Stanisława Maczka i wziął udział m.in. w walkach pod Jordanowem. W rejonie Starego Dzikowa dostał się do niewoli. Udało mu się jednak uciec z transportu i wrócić do domu. By uniknąć przymusowych robót w III Rzeszy, zgłosił się do pracy na rzecz okupanta. Jak podają źródła IPN, pracował przy budowie schronu kolejowego w Strzyżowie. Był też woźnicą. Równocześnie od 1940 roku działał w konspiracji ZWZ-AK – pod pseudonimem „Pancerz”. Służył w grupie Stanisława Mikulskiego „Żmii” oraz w ośrodku por. Józefa Lutaka „Orła”. Po wojnie Tadeusz Lutak pracował jako masarz i rolnik, łącząc pracę w gospodarstwie z aktywnością w środowisku Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych oraz Światowym Związkiem Żołnierzy Armii Krajowej.
Kpt. Tadeusz Lutak został odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim oraz Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”.
DK
