W Lustrze Chrystusa
Staję przed Tobą, gdzie milkną już słowa,
Przed Twym spojrzeniem pełnym łagodności,
Tutaj żadna maska już się nie uchowa,
Zostaje tylko naga treść wierności.
Patrzę w Twe oczy bez cienia udania,
W nich jak w zwierciadle widzę każdą bliznę,
Ty nie oskarżasz, ale Twój wzrok odsłania,
To, co ukryłem w serca mego głębi:
Wszystkie upadki, lęki oraz błędy,
Chwile słabości i niespełnione sny,
ale w Twym odbiciu dostrzegam też wszędy
Światło miłości, co w popiele się tli.
Nie ma przed Tobą miejsca na wymówki,
Znika blichtr świata, kruszy się pozór,
W ciszy sumienia ważą się półsłówki,
A Ty mi podajesz swego serca wzór.
Bo prawda boli, gdy dotyka rany,
ale Twa obecność potrafi uzdrowić,
Gdy u Twych stóp składam ciężar szemrany,
Ty sam potrafisz życie me odnowić.
Odchodzę z czystym, choć z pokornym wzrokiem,
Ocalony łaską, w ciszy spłynęła,
By iść przez życie pewniejszym już krokiem,
Z Prawdą, co w Tobie dla mnie się zrodziła.















