Nasza zbiorowość narodowa i państwowa jest chora. To jest zatrucie, ale kuracja, jak w każdym takim przypadku nie jest możliwa, jeżeli nie wiemy, jaka to trucizna. A jako społeczeństwo nie wiemy tego, bo boimy się zajrzeć wstecz, by odnaleźć jej źródło. Dopóki do niego nie dotrzemy, nie ma szans na uzdrowienie. Jedno jest wszakże już dziś pewne. Powrócił reżim zapoczątkowany w 1944 r. Wtedy lżono i opluwano prezesa PSL Mikołajczyka, dziś to samo spotyka prezydenta RP. Wtedy nakazy szły z Moskwy, dziś z Berlina i Brukseli. Wtedy nie rząd, ale I sekretarz komunistycznej partii decydował o losach Polaków, dziś Tusk pełni tę samą rolę.
Mam prawo stawiać takie pytanie, bo od lutego 1945 roku, czyli od dnia „wyzwolenia” przez Armię Czerwoną czekam na normalną, tzn. w pełni suwerenną Polskę, taką jaką zaczynałem poznawać przed wybuchem wojny. W 1948 roku oczekiwania zmieniły się w trwające 41 lat próby przetrwania Polski Ludowej, demokracji socjalistycznej i cyklicznie powtarzanych buntów społecznych wzniecanych przez chuliganów i elementy aspołeczne. Tak to się wtedy nazywało. I wreszcie przyszedł rok 1989. Kiszczak et consortes z konającej już wtedy PZPR zdołali jeszcze zorganizować Okrągły Stół, a 29 I 1990 r. zaśpiewano „bój to jest nasz ostatni” i wyprowadzono sztandar partii z sali. Spektakl niczego sobie. Tyle, iż tylko spektakl. Koalicja wyborcza lewicy powstała już w 1991 r., przekształcona 15 IV 1999 r. w SLD. Sojusz Lewicy Demokratycznej. Klub Parlamentarny miał 59 posłów, można powiedzieć samą śmietankę peerelowskiej nomenklatury.
Grubą Kreskę ogłosił premier Mazowiecki 24 VIII 1989 r. jeżeli dodać do tego prezydenturę Jaruzelskiego od lipca 1989 roku do grudnia 1990 r., czyli w czasie kończącej się PRL i startującej III RP oraz uwłaszczenie nomenklatury pezetpeerowskiej, to mamy dosyć klarowny obraz Polski, którą wówczas może choćby nazwać trzeba suwerenną, ale nie tyle odchodzącą od wartości i systemu peerelowskiego, ile zmieniającą sposób manipulowania nimi. Hasła narodowe nie były wówczas nazywane nacjonalizmem, albo jak dziś przez głupszych, faszyzmem, jak to dziś bywa, ale istota rządów lewicy post peerelowskiej polegała na opanowaniu kluczowych pozycji w polityce. Pierwszy po II wojnie światowej rząd utworzony po wolnych wyborach, z premierem Janem Olszewskim przetrwał tylko od grudnia 1991 r. do czerwca 1992 r. jako rząd mniejszościowy. W 1991 roku część byłych działaczy PZPR zdecydowała o utworzeniu koalicji na okoliczność zbliżających się wyborów parlamentarnych. Byli to ludzie z najwyższych półek tej partii. do których dołączyło nie akceptująca idei „Solidarności”, OPZZ, ludowcy z ZSL występujący pod historyczną nazwą PSL. U steru znalazł się Józef Oleksy, Aleksander Kwaśniewski. Włodzimierz Cimoszewicz, Leszek Miller. Lewica typu peerelowskiego nie ograniczała swych wpływów do sejmu i rządu, bowiem władzę w terenie sprawowali w większości także ludzie danego aparatu komunistycznego. Wśród nich nie brakowało osób związanych z UB i SB. Cały ten aparat władzy nasiąknięty był tradycją PRLu i przesiąknięty obawą rozliczeń z przeszłością, dlatego rząd Jana Olszewskiego i zapowiedź ujawnienia osób zaangażowanych w inwigilację społeczeństwa w Polsce Ludowej doprowadziła do jego upadku. Świadczy to o wpływach lewicy w izbach ustawodawczych, co oddziaływało także na posłów z innych opcji, ale zagrożonych poprzez dekonspirację ich krewnych i znajomych.
Można bez obawy błędu twierdzić, iż szeroko pojęta infekcja narodu w czasach PRLu zarażała indyferentyzmem i domorosłym politykierstwem szerokie warstwy, które z kolei ulegały demagogii tworząc n. p. taki elektorat który wyniósł do władzy Tuska w 2007 r., a następnie mimo 8 lat lichego rządzenia ponownie w 2023 r. A przecież choćby mało doświadczony politycznie wyborca powinien adekwatnie ocenia obietnice Tuska i jego uplątanie w sieci, w jakie się wpakował idąc na pasku Unii Europejskiej, wyraźnie wrogiej Polsce i już znacznym stopniu opanowanej przez Niemcy. Tak więc na własne życzenie wpadliśmy w sieci zastawione przez UE i oddany jej rząd Tuska.
jeżeli sine ira et studio obserwujemy cały okres III RP i nie mamy bielma na oczach, to widać jedno: brak lustracji i wyeliminowania z życia publicznego ludzi skorumpowanych współpracą z aparatem ucisku PRLu, a jeszcze bardziej pozostawienie w stanie nienaruszonym Stajni Augiasza, jaką był wymiar sprawiedliwości, który jak sądził naiwnie prof. Strzembosz, miał się sam oczyścić. Jako spuściznę zatrutą dały nam nieudolne, a dla Polski wręcz tragiczne rządy PO,KO,PSL z dostawkami i dyktaturę Tuska, mającego jedno na względzie – przygotowanie Polski do roli landu w łonie tego, co w końcu się urzeczywistni – czyli Großdeutschland. I właśnie jesteśmy ma etapie realizacji tego zamówienia UE i RFN.
Kto dziś głosuje na zmowę przeciwko Polsce, jaką tworzy Tusk ze swymi wasalami, nie tylko ulega dość zresztą prymitywnym i łatwym do rozszyfrowania kłamstwom, ale także toksynie tkwiącej w nim samym. Ta toksyna to właśnie dziedzictwo komunizmu w Polsce, który zagnieździł się w kolejnych pokoleniach. Ta toksyna, to niestety wielkie zwycięstwo zaborców i wszelkiego rodzaju trucicieli Narodu, tak obcych jak i swoich. Czy III RP przetrwa to wszystko, jeżeli nie obroni swej praworządności, a więc i suwerenności? Czas to pokaże, ale zwyciężyć może tylko Naród, żadni politycy, choćby najbardziej wymowni. Czy wypada jeszcze śpiewać: Ojczyznę wolną pobłogosław Panie...? Skoro choćby spora część śpiewających gotowa ją sprzedać?
Venena dulcia sed acerba veritas – słodka jest trucizna, ale prawda gorzka.
