I od razu na starcie pojawia się pytanie. Czy Stefan Horngacher poprawi nam, popsute w trakcie ubiegłego sezonie do cna, humory?
Kto czytał moje, pisane głównie na Salonie 24, teksty dotyczące tego sportu, ten wie, iż o Austriaku pisałem i dobrze, i źle.
Dobrze głównie wtedy, kiedy doprowadzał naszych skoczków do pucharowych zwycięstw, złotych i nie tylko medali igrzysk i mistrzostw świata, wygranych Turniejów 4 Skoczni czy tym podobnych triumfów. Wielkiej łaski mu przez to zresztą nie robiłem, bo należało mu się jak psu buda.
Źle głównie wtedy jak, z dnia na dzień, zostawił polskie skoki jak bezpańskie psy, a potem jeszcze okazało się, iż szkoląc Polaków dbał głównie o czterech albo czterech i pół najlepszych, a reszty nie dopuszczał do swojej, niemałej skądinąd, wiedzy. To samo z trenerami. Poza asystentami nikt nie miał dostępu do jego przeróżnych tajników. Do tego, już po opuszczeniu reprezentacji Polski, doszły jeszcze jego skrajnie nieprzychylne nam zachowania, kiedy to, wykorzystując swoją pozycję w skokowym stadzie, torpedował nasze, choćby najmniejsze, przewagi technologiczne, a sam ze swoją reprezentacją nierzadko, żeby nie napisać często, i wykorzystując, bardzo łagodnie rzecz ujmując, przychylnych Niemcom i Austriakom kontrolerów sprzętu, nie grał pod tym względem fair.
Teraz piszę o nim dlatego, bo znów został przez PZN zatrudniony. Tym razem nie jako główny trener, tylko na bliżej nie określonym stanowisku oficjalnie określonym jako, cyt.: „koordynator systemu szkolenia”. Zatrudniono go mimo iż wielu w PZN tego nie chciało. Z różnych przyczyn. Między innymi z tych, które wymieniłem.
Sytuacja po poprzednim sezonie była jednak do tego stopnia zła, iż Horngacher wydawał się ostatnią i jedyną deską ratunku. Trenerzy kadry A, czyli Maciusiak, „asystent ds. Stocha” Doleżal i pomniejsi typu starszy Miętus, doprowadzili do tego, iż po raz pierwszy od lat żaden Polak w ciągu całego sezonu nie stanął ani razu na podium PŚ. Zupę uratował panom trenerom swoim fantastycznym występem na igrzyskach Kacper Tomasiak, ale jego medale i formę trudno przypisywać temu zespołowi, bo nasz olimpijski medalista przygotowywał się do sezonu pod kierunkiem zupełnie innych ludzi.
Summa summarum postanowiono, iż Maciusiak pozostanie na stanowisku. Natomiast kto tam de facto teraz rządzi, można się tylko domyślać. Trudno bowiem spodziewać się, iż Horngacher dołączył do sztabu po to, żeby pełnić rolę pionka albo co najwyżej laufra. Formalnie zajmuje się doradztwem. Jak na mój gust jednak, to pociąga za sznurki z tylnego fotela. Taki Kaczyński. Tyle, iż nie w PIS-ie, a w PZN-ie.
Efekty poznamy już na początku sezonu. Gdyby za punkt odniesienia brać ostatnie zawody lata w Klingenthal (a z reguły, jak pokazują poprzednie lata, jest to jest to punkt odniesienia dość wiarygodny), to sytuacja ma się ku lepszemu. Trudno zresztą by myśleć inaczej, skoro poprzedni sezon był, pomijając wspomnianego Tomasiaka, ultra nieudany, można choćby twierdzić, iż wręcz fatalny. Zawody w Niemczech zakończyły się miejscem na podium Joniaka, dobrymi skokami Tomasiaka oraz w miarę rokującymi na zimę lokatami Wąska i Wolnego. W każdym razie widać, iż ruszyło z miejsca. W odwodzie pozostało rewelacyjny na początku lata Waszek, stara się jak może 35-letni Kot. Dawni mistrzowie Kubacki i Żyła wydają się odchodzić w odstawkę, choć Maciusiak na siłę forsuje tego drugiego i zabiera go na pierwsze 4 zawody PŚ do Skandynawii. W obliczu tego, co prezentuje aktualnie były mistrz świata i medalista olimpijski jest to zwykły skandal, ale do takich decyzji personalnych zdążyliśmy się już przez lata prowadzenia kadry przez różnych trenerów (Tajner, Kruczek czy właśnie Maciusiak w poprzednim sezonie) przyzwyczaić. Nie dziwi więc nic. Miejmy nadzieję, iż od Wisły Polskę na Pucharze świata będą reprezentować rzeczywiście najlepsi, a nie faworyci różnych narciarskich lobby. Osobiście bardzo sobie Dawida Kubackiego cenię. Zrobił dla naszych skoków ogromnie dużo. Teraz jednak zupełnie nie prezentuje poziomu, który predestynowałby go do tego, by być w składzie na PŚ. No bo jak uważamy, iż najważniejsze są zasługi, to możemy sięgnijmy po Adama Małysza. Albo od razu po Wojciecha Fortunę.
W Lillehammer, na inaugurację PŚ, startujemy w składzie: Tomasiak, Joniak, Wąsek, Wolny, Kot i Kubacki. Sztab oraz Horngacher mówią, iż są pełni nadziei. Ztab tak mówił przez cały ubiegły sezon, więc mam do nie go zaufanie z lekka ograniczone. Natomiast Horngacher tak słów na wiatr rzucać nie zwykł.
Mimo wszystko zagram jak wytrawny pokerzysta. Czekam. Na rozwój wydarzeń.














