Od 1 września 2026 roku edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowym przedmiotem w polskich szkołach. Ministerstwo Edukacji Narodowej, kierowane przez Barbarę Nowacką, utrzymało swoje wcześniejsze założenia mimo zdecydowanego sprzeciwu części rodziców, organizacji społecznych i polityków opozycji. Nieobowiązkowy pozostanie natomiast wyodrębniony moduł dotyczący zdrowia seksualnego. Mimo to, w obowiążkowej części wpleciono jego elementy. Co ważne, dio przedmiotu przez cały czas nie opracowano podręczników, a zatem lewicowi aktywiści w roli nauczycieli przedmiotu, mogą adekwatnie robić co chcą.
Dzięki Nowackiej postepuje seksualizacja polskich dzieci. Uczniowie szkół podstawowych od klas IV do VIII będą mieli jedną godzinę tzw. edukacji zdrowotnej tygodniowo, przy czym w klasie VIII zajęcia będą prowadzone nie dłużej niż do końca stycznia. W szkołach ponadpodstawowych przedmiot będzie realizowany przez dwa lata, również w wymiarze jednej godziny tygodniowo. Przedmiot, promowany jako znaczący dla zprofilaktyki zdrowotnej, od początku miał swój ukryty cel w postaci promowania tzw. wolnej miłości, przygodnych związków, sodomii i genderyzmu.
MEN podkreśla, iż obowiązkowa część przedmiotu obejmie m.in. zdrowie fizyczne i psychiczne, aktywność fizyczną, odżywianie, profilaktykę uzależnień, zdrowie społeczne, bezpieczeństwo oraz higienę cyfrową. Treści dotyczące zdrowia seksualnego zostały formalnie wyłączone z obowiązkowej części i utworzą odrębny, nieobowiązkowy przedmiot.
To właśnie kwestia wyodrębnienia edukacji seksualnej budzi największe kontrowersje. Zgodnie z obowiązującymi od września rozwiązaniami uczniowie klas IV–VI będą mogli uczestniczyć w takich zajęciach przez jedną godzinę w roku szkolnym, uczniowie klas VII–VIII przez dwie godziny, natomiast w szkołach ponadpodstawowych przewidziano po trzy godziny w roku szkolnym w dwóch klasach.
Formalnie udział w module seksualnym nie będzie obowiązkowy. W przypadku ucznia niepełnoletniego rodzice mogą złożyć dyrektorowi szkoły pisemną rezygnację z udziału dziecka. Uczeń pełnoletni może zrobić to samodzielnie. Przed rozpoczęciem zajęć szkoła ma również obowiązek zorganizowania spotkania informacyjnego dla rodziców. Nie zmienia to jednak faktu, iż edukacja dotycząca seksualności pozostaje elementem systemu szkolnego i jest przez państwo instytucjonalnie wprowadzana do programu nauczania.
Trudno również pominąć polityczny kontekst całej reformy. Edukacja zdrowotna od początku była przedstawiana przez rząd Donalda Tuska jako jeden z elementów szerszej polityki dotyczącej zdrowia i dobrostanu młodego pokolenia. Już podczas inauguracji prac nad nowym przedmiotem w 2024 roku przedstawiciele resortów edukacji, zdrowia oraz sportu zapowiadali, iż będzie on obejmował także edukację seksualną. Ministerstwo Zdrowia określało wówczas dobrostan uczniów jako jeden z priorytetów rządu.
Formalnie rodzice mogą wypisać dziecko z modułu dotyczącego zdrowia seksualnego. W praktyce pojawia się jednak pytanie o presję środowiska szkolnego, sposób przedstawiania tych treści oraz zakres faktycznej kontroli rodziców nad tym, czego dzieci dowiadują się w szkole.
Wprowadzenie osobnego przedmiotu dotyczącego zdrowia seksualnego normalizuje obecność tego typu treści w edukacji dzieci i młodzieży. Problem nie sprowadza się zatem wyłącznie do tego, czy konkretne dziecko zostanie zapisane na określone zajęcia, ale do kierunku, w którym państwo zmienia model wychowania.
Dla krytyków reformy nie jest więc ona wyłącznie neutralną zmianą programu nauczania. W ich ocenie jednym z jej zasadniczych elementów jest przesunięcie kwestii wychowania seksualnego z obszaru przede wszystkim rodzinnego do przestrzeni ogólnej, związanej bardziej ze zdrowiem, niż prokreacją. W założeniu zatem, seksualność według Nowackiej ma być przyjemna i nie jest bezpośrednio związana z płodzeniem dzieci. To właśnie dzięki temu alementowi otwiera się drogę no normalizacji aktów sodomickich oraz promocji genderowych dewiacji.
Właśnie dlatego przeciwnicy reformy używają określenia „seksualizacja dzieci”. Ich zdaniem systematyczne oswajanie dzieci z tematyką seksualności, relacji dewiacyjnych i związanych z nimi zagadnień od coraz wcześniejszego wieku może prowadzić do przesunięcia granic obyczajowych oraz osłabienia tradycyjnego modelu wychowania opartego na rodzinie.
Kontrowersje wokół edukacji zdrowotnej pojawiły się już przy pierwszej wersji reformy. Przeciwko jej założeniom występowały m.in. organizacje społeczne oraz przedstawiciele Kościoła katolickiego. W 2024 roku Konferencja Episkopatu Polski wskazywała, iż wychowanie seksualne pozostaje przede wszystkim w kompetencji rodziców i iż rodzice mają konstytucyjne prawo do wychowywania dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami.
Przeciwko reformie organizowano również protesty społeczne, w tym demonstracje pod hasłem „Tak dla edukacji, nie dla deprawacji”. Sprzeciw ten wynikał nie z kwestionowania potrzeby przekazywania dzieciom wiedzy o zdrowiu jako takim, ale przede wszystkim z obaw dotyczących zakresu ingerencji państwa w sferę wychowania oraz treści związanych z seksualnością.
Priorytetowe traktowanie agendy seksualnej przez Barbarę Nowacką i obecny obóz rządowy wpisuje się w szerszy projekt przebudowy norm społecznych. Edukacja szkolna jest w tym ujęciu jednym z najważniejszych narzędzi kształtowania przyszłych postaw społecznych. Celem nie jest więc wyłącznie przekazanie młodzieży wiedzy dotyczącej zdrowia seksualnego. Chodzi o stopniowe przesuwanie granic tego, co w odniesieniu do dzieci i młodzieży uznawane jest za normalne, dopuszczalne i społecznie akceptowane.
Taka polityka prowadzi do dalszej seksualizacji młodego pokolenia po linii ideologii skrajnie lewicowej, osłabienia znaczenia tradycyjnych norm obyczajowych i w konsekwencji pogłębiania kryzysu demograficznego, więzi rodzinnych oraz degradacji moralnej społeczeństwa.
Polecamy również: Budanow niechcący ujawnił skalę strat Ukrainy w wojnie
