Rosja nie ma nic wspólnego z dzisiejszą Mongolią, oni są kontynuacją cywilizacji, mentalności, obyczajów czy paradygmatów pochodzących od Dżyngis-chana. Stąd ich bandytyzm, zaborczość, skłonność do ludobójstwa, podbojów i grabieży.
Oto charakterystyczne cechy cywilizacji turańskiej w Rosji:
1⃣. Obozowo-wojskowa organizacja życia
Społeczeństwo jest podporządkowane dyscyplinie, hierarchii, mobilizacji i zdolności wojennej. Państwo działa bardziej jak armia lub obóz niż samorządna wspólnota obywateli.
W dzisiejszej Rosji jej odpowiednikiem jest trwała militaryzacja polityki, propagandy, edukacji i języka publicznego, nasilona przez pełnoskalową wojnę przeciw Ukrainie.
2⃣. Skrajnie personalna, despotyczna władza wodza.
Zwierzchnik jest źródłem rozkazu, prawa i ładu. Jego decyzja stoi ponad trwałymi, bezosobowymi instytucjami.
W Rosji realne decyzje strategiczne skupiają się w rękach Władimira Putina i jego najbliższego kręgu, bez skutecznej odpowiedzialności przed parlamentem czy sądami.
3⃣. Prywatnoprawne traktowanie państwa.
Państwo i poddani są ujmowani jako domena panującego, a nie dobro wspólne oddzielone od osoby władcy. To państwowość wywiedziona z prawa prywatnego.
Rosja nie jest gospodarką bez własności prywatnej, ale jej ochrona ma charakter warunkowy. Prawa właścicielskie są słabe, gdy aktywa lub ich właściciel wchodzą w konflikt z interesem politycznym Kremla.
4⃣. Monizm prawa.
Brak mocnego rozdziału między prawem publicznym a prywatnym oraz słabe ograniczenie władzy przez niezależną etykę, konstytucję czy autonomiczne sądy.
Rosyjska konstytucja formalnie deklaruje podział władz i niezawisłość sądów, ale w praktyce nie ma skutecznego rozdziału władzy, a niezależność wymiaru sprawiedliwości jest podważana przez wpływy rządowe, korupcję i procesy polityczne.
5⃣. Brak narodu w nowoczesnym sensie.
Główną więzią ma być lojalność wobec rodu, wodza i ordy, a nie wspólnota polityczna obywateli połączonych trwałymi instytucjami.
Rosja premiuje przede wszystkim polityczną lojalność, konformizm i identyfikację z oficjalną narracją, a nie autonomiczne obywatelstwo zdolne legalnie kontrolować władzę. Krytyczne organizacje i osoby są wypychane z przestrzeni publicznej przez cenzurę i represje.
6⃣. Lokalizm religijny i instrumentalność religii.
Religia nie ma tu stanowić uniwersalnego normatywnego ograniczenia dla panującego, może raczej służyć legitymizacji władzy i porządkowi politycznemu.
W Rosji religia, zwłaszcza jej oficjalna instytucjonalna reprezentacja, wzmacnia państwową narrację o wojnie, tradycji i cywilizacyjnym konflikcie, zamiast poddawać władzę jednolitej ocenie moralnej.
7⃣. Ekspansja i nietrwałość struktur.
Wielkie organizmy polityczne mogą gwałtownie rosnąć dzięki podbojowi, ale więź oparta głównie na osobie wodza i sile zbrojnej czyni je podatnymi na rozpad po jego śmierci lub osłabieniu centrum. Stąd rozpad ZSRR.
Turański ideał wielkiego, mobilizacyjnego imperium ma swój współczesny odpowiednik w rosyjskiej polityce stref wpływów, rewizjonizmie granic i wojnie przeciw Ukrainie. Pełnoskalowa inwazja rozpoczęta w 2022 roku jest najbardziej bezpośrednim przykładem podporządkowania polityki zagranicznej celowi imperialnemu i sile zbrojnej.
Grzegorz GPS Świderski
]]>Twitter.com/gps65]]>
]]>t.me/KanalBlogeraGPS]]>
