Ruch „Reduta Polskości”

„Nikt mi nie groził i wszystko zmierza do stworzenia silnego polskiego ruchu, ale chciałbym żebyście jedną rzecz po mnie zapamiętali, gdyby wiecie… w razie czego – iż możecie choćby się nie zorientować, gdy we własnym kraju poczujecie się obco, gdy staniecie się obywatelami którejś kategorii, a wtedy zrozumiecie, iż to nie Wasza Polska i będzie już za późno na cokolwiek, bo Ojczyznę traci się w obojętności i to cichy proces, który postępuje latami, ale gdy wszystko stanie się jasne i nikogo nie będzie trzeba już przekonywać o tym, jak się sprawy mają, to będzie koniec. Więc gdyby nie daj Boze coś mi się stało, nie dajcie się zastraszyć, bo wtedy nasi wrogowie zwyciężą! Odwrotnie! Potraktujcie to niczym sygnał, jak daleko sprawy zaszły i niech się jak najwięcej polskich serc przebudzi! Ja tu jestem, bo zamordowali nam Andrzeja Leppera. Jego śmierć miała nas przerazić, a mnie wręcz przekonała, iż tym bardziej trzeba walczyć, skoro takie rzeczy się bezkarnie dzieją. I tych śmierci było więcej, a każda z nich tylko utwierdza we mnie myśl, iż tym sukinsynom nie można odpuścić, bo im się wydaje, iż starą metodą wymordują najodważniejszych z nas i w ten sposób po raz kolejny zetną naszemu narodowi głowę. Kto jednak z krwi i kości Polak, ten wie, iż wielokrotnie wygrywaliśmy z pozornie silniejszymi wrogami. A tu spójrzcie z jakimi tchórzami się mierzymy, skoro nigdy do tych zbrodni się nie przyznali. I ich mielibyśmy się bać? Niedoczekanie! Niech za każdego straconego patriotę tysiąc nowych z kolan powstanie!”

Piotr Korczarowski (27 lipca)