„Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi,
to… dałem wam przykład”
Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus dał apostołom przykład wielkiej pokory. Nie postępuje jak ktoś, komu należy służyć, ale jak ten, który służy. Umywa nogi apostołom. Tę posługę wykonywali niewolnicy. Wiemy, jak bardzo zszokowało to apostołów. Apostoł Piotr bronił się szczególnie radykalnie, ale ostatecznie posłuchał. Jezus mówi: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem”. Od czasu do czasu, na przykład w małych wspólnotach, raz do roku, można uczynić taki gest, iż bracia umywają sobie nawzajem nogi. Niektórzy niekatolicy praktykują to jeszcze częściej. Umycie nóg innemu bratu, podobnie jak pozwolenie, aby umyto własne nogi, jest gestem pokory, zwłaszcza gdy czyni się to szczerze, ze świadomością swojej winy, której często choćby od dawna nie dostrzega.
Kiedy zapytano świętego Antoniego Pustelnika, kto w ogóle może być zbawiony, odpowiedział jasno: „Tylko człowiek pokorny”. To znaczy ten, który zrzucił boskie ego z tronu swojej duszy i umieścił na nim Jezusa. To jest istota zbawienia. Musimy się przede wszystkim ukorzyć w sytuacji, gdy ktoś mówi nam prawdę prosto w twarz. Pierwszą reakcją jest gniew, samoobrona, argumenty, iż się myli… Ale musimy się zatrzymać i powiedzieć: „Bracie, teraz nie rozumiem, ale wierzę, iż zrozumiem, iż w twoich słowach jest ziarno prawdy”. A potem musimy prosić Pana o światło. A szczytem tego jest również podziękowanie bratu (być może i później): „Na razie poznałem tyle prawdy. Dziękuję, iż zwróciłeś mi uwagę na zły nawyk, błąd, który powtarzam od lat, a który już stał się częścią mojej natury, więc choćby go nie zauważyłem”.
Kiedy Jezus po raz ostatni przed śmiercią przebywał ze swoimi uczniami, objawił im pewne rzeczy dotyczące postawy służby – Łk 22,24-27.
a) O co kłócili się uczniowie? (werset 24)
b) W jaki sposób Jezus okazał swoją pokorę? (werset 27)
c) Jak powinni postępować ci, którzy naśladują Chrystusa? (werset 26)
d) Czym to postępowanie różni się od postępowania świata? (werset 25)
