Jakie są mechanizmy generujące ewidentny wzrost agresji w społeczeństwie ?
Z analizy antropologicznej mojego modelu cywilizacji wynika, iż w społeczności zdecydowanie dominuje życzliwe nastawienie do innych. Natomiast z obserwacji życia politycznego, szczególnie, działań władzy postkomunistycznej, widać odejście od tej zasady i celowe wzmaganie wrogości. Przyjrzyjmy się kwestii bliżej.
Ale najpierw parę uwag na temat medialnych odgłosów zbrodni. Słyszę głosy o ,,radykalizacji" lub też dywagacje na temat tego, co się działo w głowie zabójcy.
Radykalizacja ? Żadna radykalizacja, ale tylko zmiana formy przemocy. Ktoś, kto mówi o radykalizacji niech uda się 10 któregoś miesiąca na Plac Piłsudskiego. Od lat mamy tam radykalizację tolerowaną i wzmacnianą przez postkomunę..
Wyraźnie widać, iż przekroczony został w Polsce pewien pułap. Jeszcze kilkanaście miesięcy temu Polska była oazą bezpieczeństwa i narzuca się konstatacja o korelacji między wysypem agresywnych zachowań, a agresją władzy postkomunistycznej. Z pewnością nie jest to kwestia przypadku. Ktoś przez lata tkał najpierw ten worek z agresją, a potem go rozpruł i nietrudno wskazać winowajcę.
Mieliśmy ataki młodocianych nożowników, a teraz krwawy atak dwudziestoparolatka w Krakowie.
Ogólnikowo można powiedzieć, iż to efekt złożonego klimatu wpływającego negatywnie na relacje społeczne i je dezintegrujące.
Po pierwsze, liberalizm ze swoim konsumpcjonistycznym systemem gospodarczym wywołuje indywidualistyczne (,,samorealizuj się") rozproszenie i rozpad więzi społecznych. Pojawia się dziwne rozdwojenie - jest mi coraz lepiej, a wokoło dzieje się coraz gorzej. Następuje dezintegracja, ludzie stają się sobie obcy, pojawia się alienacja.
Po drugie, globalizm odcina się od lokalizmu i narodowości, wprowadzając do przestrzeni publicznej elementy kulturowo obce. Najlepszym przykładem może być Halloween. To także wywołuje obcość, alienację i dezintegrację.
Po trzecie, totalitarne skłonnośći środowisk liberalnych i postkomunistycznych stworzyły toksyczną mieszankę propagandową służącą mobilizacji agresywnych zachowań.
Po czwarte, wskutek pogarszania się warunków ekonomicznych, część młodej populacji coraz trudniej wiąże koniec z końcem i wypada na margines życia społecznego, co zagraża konfliktem klasowym między estrablishmentem postkomunistyczno-liberalnym, a nową warstwą proletariatu zepchnietego na margines. Barwnie ujął tę kwestię Rafał Ziemkiewicz pisząc o ,,jaśnie zasranym państwie", odnoszącym się z pogardą do ,,plebsu".
Po piąte, nabiera siłý konflikt czysto polityczny, gdyż postkomuniści, lokalnie słabi, stawiają na reprezentację obcych interesów i sięgają po przemoc.
Wszystkie te czynniki oddziałują negatywnie na klimat społeczny, budzą niepokój i wywołują dezintegrację i chaotyczne, nieprzewidywalne, agresywne działania. Niezbędne jest odwrócenie tego trendu przez podjęcie działań prointegracyjnych na dużą skalę w mediach po niezbędnej zmianie rządu.
Ale kluczową rzeczą jest oddziaływanie na indywidualny umysł. Jak wynika z mojego modelu cywilizacji, umysł jest odzwierciedleniem, kopią struktury przestrzeni społecznej z jej relacjami społecznymi. Gdy następuje wyżej opisane rozproszenie i rozpada się tkanka społeczna, efektem jest rozpad samego umysłu, który traci oparcie w realiach bytu społecznego i po prostu wiariuje, a jego reakcje stają się nieprzewidywalne i podszyte niechęcią do zagrażającego, chaotycznego otoczenia.
Do nawigacji po obszarze społecznym służy jednostce tożsamość składająca się z ułamków tożsamości zbiorowej lekko zmodyfikowana przez genetycznie uwarunkowane skłonności i umożliwiajająca jednostce znalezienie odpowiedniego do tych skłonności i umiejętności miejsca w społecznym obszarze. Jak wskazuje mój model przestrzeni społecznej, upadek tożsamości zbiorowej niszczy tożsamość indywidualną i wywołuje szaleństwo.
Odnoszę wrażenie, iż Polacy otrzymali, tym razem, skuteczny sygnał pobudki. Wcześniejsze sygnały pobudki, te o charakterze politycznym, nie przebiły się do wszystkich. Ten sygnał jest apolityczny, sam w sobie ekstremalny i świadczy o powadze sytuacji. dla wszystkich powinno stać się oczywiste, iż może być kolejną ofiarą. Nie znasz dnia ani godziny.
Moim narzędziem interpretacyjnym stał się ostatnio motyw kija z dwoma końcami i to narzędzie pasuje także tutaj - mamy dwa końce kija i dwa aspekty - aspekt zbiorowy i aspekt indywidualny. Mamy od r. 2015 pełzający, z różnymi fazami natężenia systemowy postkomunistyczny zamach stanu i jego indywidualny odpowiednik zamachu terrorystycznego w Krakowie. Wspólnym mianownikiem obu jest dezintegracja społeczna wywołująca na poziomie jednostkowym dezintegrację umysłu.
DEZINTEGRACJA.
