Po Marszu Niepodległości: kto nauczy nasze dzieci kochać Ojczyznę?

czir.org 3 hours ago

Szanowni Państwo,

zaledwie kilka dni temu, 11 listopada, ulicami Warszawy znów przeszła biało-czerwona „rzeka”. Ogromne rzesze Polaków – całe rodziny, dziadkowie z wnukami, rodzice z dziećmi na ramionach, młodzież z flagami przypiętymi do plecaków – przyszły po to, by powiedzieć jedno: Polska jest dla nas ważna.

Podobne obrazy można było zobaczyć w setkach miast i miasteczek w całym kraju: pod pomnikami, na Mszach św. w intencji Ojczyzny, podczas szkolnych akademii i biegów niepodległości.

Patrząc na te tłumy, myślałem o tym, skąd się w nas bierze ta miłość do Ojczyzny.

Bo przecież nikt nie rodzi się patriotą. Patriotyzmu się uczymy – w domu, przy rodzinnym stole, z opowieści dziadków. Ale także w szkole: na lekcjach historii i języka polskiego, z lektur, które pokazują, za co nasi przodkowie gotowi byli oddać życie, i z akademii, na których po raz pierwszy śpiewamy hymn z ręką przy sercu.

I właśnie tu zaczyna się problem.

Podczas gdy Polacy tłumnie wychodzą na ulice z biało-czerwonymi flagami, Ministerstwo Edukacji Narodowej konsekwentnie robi wszystko, by Polski w polskiej szkole było coraz mniej.

Okrojony kanon lektur, „odchudzona” historia, rozmywanie narodowej tożsamości w imię „perspektywy ponadnarodowej” – to nie są przypadkowe potknięcia, ale przemyślany kierunek.

Nie możemy się na to godzić. Dlatego dziś proszę Państwa o wsparcie naszych działań, dzięki którym polska szkoła wciąż może uczyć dzieci miłości do Boga, rodziny i Ojczyzny.

Chcę by szkoła uczyła miłości do Ojczyzny

Mówi się, iż narody, tracąc pamięć, tracą życie. Te słowa, wypisane między innymi przy wejściu na Stary Cmentarz na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem, brzmią dziś szczególnie aktualnie.

Od 1 września w przedszkolach oraz w klasach I i IV szkół podstawowych obowiązuje nowa podstawa programowa, przygotowana w ramach reformy „Kompas Jutra”. Resort chwali się, iż nauczanie historii odchodzi od „encyklopedycznego” modelu. W praktyce oznacza to coraz mniej konkretnej wiedzy – wydarzeń, postaci, dat – którą każdy młody Polak powinien wynieść ze szkoły.

Pamiętamy też, jak przy wcześniejszym „odchudzaniu” podstawy programowej rodzice i nauczyciele z oburzeniem przyjęli propozycje, by z nauczania wypadły takie postaci jak rtm. Witold Pilecki, Irena Sendlerowa czy rodzina Ulmów. Ludzie, którzy swoim życiem pokazali, czym jest wierność Bogu, bliźniemu i Ojczyźnie – aż do końca.

To wszystko wpisuje się w szerszy plan, o którym już Państwu pisałem: „transformację edukacji”. Szkoła ma w niej przestać przekazywać wiedzę i tożsamość, a zacząć formować „obywatela świata” – człowieka bez korzeni, bez pamięci, bez przywiązania do własnej wspólnoty.

A człowiek bez korzeni jest bezbronny. Łatwo nim sterować, wmówić mu, iż rodzina to przeżytek, a naród – zabobon.

Tymczasem patriotyzm i wartości rodzinne są ze sobą nierozerwalnie związane. To w rodzinie po raz pierwszy uczymy się, czym jest wierność, odpowiedzialność i ofiarność dla innych. A miłość do Ojczyzny jest przecież rozszerzeniem miłości do własnego domu – do „ziemi rodzinnej”, jak pięknie mówi nasz język. Nie przypadkiem słowo „ojczyzna” pochodzi od słowa „ojciec”.

Dlatego program Szkoła Przyjazna Rodzinie, prowadzony przez Centrum Życia i Rodziny, nie ogranicza się do obrony szkół przed ideologią. Jego cel jest szerszy: pomóc placówkom w tym, by na nowo stały się miejscem prawdziwego wychowania – także wychowania patriotycznego.

Szkoły, przedszkola, bursy i ośrodki zrzeszone w programie co miesiąc otrzymują od nas karty pracy i scenariusze zajęć, przygotowane przez ekspertów i dopasowane do wieku uczniów. Przyjeżdżamy na spotkania z rodzicami, nauczycielami i młodzieżą. A przede wszystkim – stoimy u boku dyrektorów i nauczycieli, którzy nie chcą, by ich szkoła stała się poligonem ideologicznych eksperymentów.

To właśnie oni wciąż z zaangażowaniem przygotowują akademie na 11 listopada i 3 maja, prowadzą uczniów na groby bohaterów, uczą „Roty” i opowiadają o Żołnierzach Niezłomnych także wtedy, gdy podstawa programowa już tego nie wymaga. I to oni dziś najbardziej potrzebują naszego wsparcia.

Chciałbym podzielić się z Państwem kilkoma wiadomościami z ostatnich tygodni. Pokazują one, iż ta praca przynosi owoce.

W październiku zachęcaliśmy szkoły do zorganizowania „Szlachetnego Piątku” – naszej odpowiedzi na „Tęczowy”, ale także i na „Krwawy” Piątek. Zamiast ideologicznej manifestacji jak co roku proponowaliśmy młodzieży świadectwo szlachetności, wierności i czystości, wyrażone prostym gestem: białym elementem ubioru.

W tym roku prawie trzy razy więcej placówek niż w zeszłym odważnie podzieliło się relacją ze „Szlachetnego Piątku” w mediach społecznościowych. Do każdej z nich wysłaliśmy paczkę z naszymi upominkami i materiałami, a także osobiste podziękowanie. Bo za taką odwagę trzeba dziękować. W czasach, gdy szkoły są naciskane, by świętować zupełnie inne „piątki”, publiczne opowiedzenie się po stronie prawdziwych wartości wymaga charakteru.

Cieszy nas również, iż do programu wciąż dołączają nowe placówki. To kolejne szkoły, w których rodzice mogą być spokojni o to, czego uczą się ich dzieci.

W październiku do szkół zrzeszonych w programie trafiły materiały poświęcone wierności – wartości, która spaja zarówno małżeństwo i rodzinę, jak i wspólnotę narodową. Wierność danemu słowu, najbliższym i Ojczyźnie to przecież fundament, na którym swoje życie budowali bohaterowie naszej historii.

Teraz przygotowujemy kolejny pakiet – tym razem o cechach narodowych. Chcemy pomóc nauczycielom rozmawiać z uczniami o tym, co znaczy być Polakiem: o gościnności, przywiązaniu do wiary i tradycji, umiłowaniu wolności, o tym, co w naszym narodowym charakterze piękne i warte pielęgnowania – ale też o tym, nad czym warto jeszcze popracować.

W tym roku szkolnym do programu „Szkoły Przyjaznej Rodzinie” wprowadzamy nowy element: chcemy zorganizować dla szkół zrzeszonych w programie konkurs. Będzie on dotyczył tego, co jest kręgosłupem naszej misji, czyli ochrony życia nienarodzonego i rodziny. W ten sposób chcemy propagować postawy pro-life już od najmłodszych lat.

Aby dzieci zrozumiały, iż są to poważne sprawy, to i nagrody w takim konkursie muszą być poważne. Gratyfikacją za pomysłową i piękną promocję ochrony życia nie może być dyplom czy piórnik – dlatego chcemy ofiarować zwycięzcom co najmniej czytniki e-booków.

Dlatego bardzo potrzebujemy Państwa wsparcia. Bo tak konkurs, jak i przygotowanie materiałów merytorycznych, wysyłka paczek z podziękowaniami, paliwo i noclegi związane z wyjazdami do szkół w różnych zakątkach Polski – to wszystko wymaga konkretnych nakładów finansowych. A sama obsługa administracyjna programu to prawie 5000 zł miesięcznie.

Nie chcemy, by udział w programie Szkoła Przyjazna Rodzinie zależał od zasobności szkolnego budżetu. Dlatego wszystko, co oferujemy placówkom, jest dla nich bezpłatne, a koszty bierzemy na siebie.

Wspieram program Szkoła Przyjazna Rodzinie!

Szanowni Państwo, biało-czerwone flagi z 11 listopada wróciły już do szaf. Ale patriotyzm to nie jeden dzień w roku – to codzienna, cicha praca w domu i w szkole.

Ministerstwo może okrajać podstawę programową, ale nie zdoła wymazać z serc tego, co przekażemy dzieciom my – rodzice, dziadkowie i nauczyciele.

Niech nasze dzieci wiedzą, kim są i skąd pochodzą. Bo tylko wtedy zbudują dobrą przyszłość – dla siebie, swoich rodzin i dla Polski.

Serdecznie pozdrawiam

Marcin Perłowski

dyrektor Centrum Życia i Rodziny

Read Entire Article