Minął rok od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na prezydenta Rzeczypospolitej. Zaprzysiężenia, które – przypomnijmy – odbyło się w atmosferze poważnych kontrowersji. Ostatecznie kandydat prawicy pokonał Rafała Trzaskowskiego różnicą zaledwie 370 000 głosów przy prawie 21-milionowej frekwencji. Tak niewielka przewaga, doniesienia o nieprawidłowościach w części komisji oraz fala protestów wyborczych podsycały wątpliwości wokół wyniku. Jednak marszałek Szymon Hołownia, nie chcąc dopuścić do kryzysu na szczytach władzy, odebrał przysięgę od nowego prezydenta.
Można było przypuszczać, iż głowa państwa wybrana tak nieznaczną przewagą, w kraju podzielonym politycznie niemal idealnie na pół, obierze kurs koncyliacyjny. Że spróbuje znaleźć sprawy, które mogłyby połączyć Polaków ponad partyjnymi podziałami, tak jak niegdyś robił to Aleksander Kwaśniewski. Nic bardziej mylnego. Karol Nawrocki jak na razie kroczy przez urząd drogą, którą wcześniej nie szedł żaden polski prezydent, co nie znaczy, iż jego styl nie miał do tej pory odpowiednika na świecie.
Podkoszulek w Belwederze
Dla wielu wyborców było nie do pojęcia, iż głową państwa może zostać człowiek z tak niejasną przeszłością. Media rozpisywały się o dziewczynach, które Nawrocki miał niegdyś dostarczać gościom sopockiego Grand Hotelu, on sam przyznał zaś, iż brał udział w kibicowskiej ustawce.
Kiedy się zastanowimy, dlaczego wyborcom przestało przeszkadzać coś, co jeszcze piętnaście lat wcześniej prawdopodobnie zdyskwalifikowałoby kandydata na amen, możemy dojść do wniosku, iż odpowiada za to postępująca demokratyzacja i wulgaryzacja życia publicznego. Z jednej strony mamy coraz więcej kanałów telewizyjnych, programów na YouTubie i pod castów, z drugiej – umówmy się – mało kto wykorzystuje ten szeroki dostęp do kultury, żeby wyszukiwać zaginione perełki Teatru Telewizji. Nowe media przyniosły nam patostreamy, freak fighty i celebrytów znanych głównie z tego, iż są znani. Nagła eksplozja kariery Nawrockiego była konsekwencją tego przesunięcia.
