U Cărtărescu specyficzny sposób istnienia manifestuje się w mistyfikacji. Odpowiadając bowiem na pytanie, kto w nim mówi, moglibyśmy powiedzieć, iż jest to sam Cărtărescu, a adekwatnie (by nie wpisywać „Solenoidu” w zwrot autobiograficzny spod znaku Ernaux czy Knausagårda): inna trajektoria jego życia.
