ciekawe, w oczach ilu ludzi jestem nietutejszym,
przybłędą zza niewidzialnej granicy,
obcym-bo-niepojmowalnym, niczym konsument
produktów światłozastępczych,
codziennym zjadaczem fałszywych promieni,
słowem: wariatem?
kto, dostrzegając chropki, szorstkości powierzchni
szyby, za którą toczy się moje życie, wysnuwa mylne
wnioski, dopatruje się niemożliwych do zasypania
kanionów, kto słyszy rozdźwięki, wyczuwa głuchą
próżnię kosmosów dzielących mnie od?
nie wątpię, iż są tacy ludzie (wręcz, nieco
patetycznie, powiedziałbym, iż nie żywię
nadziei, iż ich jednak nie ma).
ukrywacie się, wyszczerzeńcy, od których
trzeba się opędzać (pozorny paradoks).
...niby taki zamknięty świat obłędu, warownia
nie do zdobycia będąca jednocześnie
przepełnioną kostnicą – a wy, mimo wszystko,
walicie pięściami chcąc sforsować.
lecz tu – ciężka do pojęcia proza:
obiekt nie będzie mógł ani stanąć przed wami
otworem, ani się zawalić,
bo nikt go nie zbudował.
