Oblicze ludzkiego ducha
W kontekście Obrazu i Podobieństwa jesteśmy miłością, duszą i ciałem złączeni z Bogiem, poprzez płaszczyzny w człowieku ożywiane działaniem zaistniałej prokreacji. Jesteśmy częścią każdej z płaszczyzn i tak scalone, iż stanowimy jedność trynitarną. Przecież połączenie tych płaszczyzn w osobie ludzkiej jest tak głębokie i ścisłe, wzajemnie się przenikające. Po omówieniu płaszczyzny ciała, teraz chcemy spojrzeć na płaszczyznę duszy, chcąc dostrzec i zrozumieć połączenie z Źródłem Życia, ponieważ powinniśmy widzieć dowody na to połączenie w naszej egzystencji każdego dnia. W potocznym rozumieniu duszę ludzką, postrzegamy jako część osoby ludzkiej obok naszego ciała i miłości. Wszyscy wiemy, iż odpowiada w nas za życie duchowe: za samoświadomość, intelekt, wolną wolę, otwarcie na drugiego człowieka oraz na Pana Boga i łaskę uświęcającą. Dodajmy, iż wspólnie z ciałem, które jest jedną z aktywności człowieka (odżywianie się, odbieranie wrażeń zmysłowych, ruch, prokreacja itp.), dusza stanowi o tym, kim jesteśmy, to ona mówi o sobie „Ja jestem..” osobą, człowiekiem, mężczyzną, ojcem lub niewiasta, matką itp. Dla większości z nas wierzących, ujęcie osoby ludzkiej w aspektach poszczególnych płaszczyzn kryje się jedność struktury Osoby Boga, są to wyróżniające trzy płaszczyzny, skorelowane, a zarazem wzajemnie się przenikające, będące ośrodkami aktywności Boga. Poprzez afirmację daru, człowiek funkcjonuje podobnie. W każdej osobie realizowane są scalone działania płaszczyzn na rzecz całości.
Duch Boga jest zasadą, który uformował, uporządkowuje działanie duszy człowieka nadając cel, który funkcjonuje w osobie. Taka afirmacja duszy ma istotne konsekwencje. Dusza łączy się z uczynkiem, bo organizuje działanie osoby w taki sposób, iż staje się on nośnikiem dobra. Innymi słowy, czyn – dobro rozumiane jako integralne działanie całości organizmu, nie pozostaje choćby przez moment poza działaniem „ jądra osoby”. Jest dobrem tylko wtedy, kiedy afirmuje się miłością, działaniem na rzecz dobra drugiej osoby. Gdy zabraknie „pierwiastka życia duszy w czynie”, traci swoją korelację ze Źródłem Życia, stając się wartością zewnętrzną, nie uzyskującą odniesienia transcendentnego. A więc, dusza iż swą świadomością, wolną wolą, podejmowaną decyzją jest źródłem wszystkich dyspozycji i aktywności organizmu. Innymi słowy, wszystko co dzieje się w osobie ludzkiej, zostało zakorzenione w DNA, będąc zasadą jednoczącą rozwój i funkcjonowanie organizmu. W jądrze osoby ludzkiej jest duch i dusza , a to rożne byty; duch „ cząstka boskiego ducha” jest pierwiastkiem boskim i najwyższa, intuicyjna część człowieka, przez którą kontaktujemy się z sacrum Boga w Obrazie i podobieństwie. Natomiast dusza to płaszczyzna ludzkiej psychiki, rozumu, woli, emocji, która pośredniczy między duchem a ciałem.
Wielu z ludzi porzucając różnego rodzaju ideologie, duchem poszukuje powrotu do Źródła życia, uwierzyło, iż muszą wrócić do utraconej wspólnoty, aby życie w tym świecie nabierało sensu. W podobnej sytuacji znalazł się Adam z Ewą i zaczęli wzywać imienia Boga ( por Rdz 4,26). Dostrzegli, iż dawcą życia jest Bóg i poznali, iż chcą żyć z Nim w harmonii i ufności. W nowo poczętym życiu rozpoznali powrót do wewnętrznej relację z Bogiem, zaczęli całą swą istotą urzeczywistniać miłość Boga, chroniąc się przed duchem świata pogańskiego, odzyskując pokój Boga w sobie. W jednej chwili uświadomili sobie, iż zewnętrzne idee, relacje bez Boga, nie stanowią sensu życia, nie są w stanie zaspokoić potrzeb wewnętrznych osoby ludzkiej.
Kiedy poruszamy to zagadnienie, to w uszach brzmią problemy dzisiejszej ludzkości. Z licznymi pojęciami wyizolowanych z wewnętrznej prokreacji Boga, która jest dana w przekazanym Obrazie i podobieństwie. Współczesna cywilizacja z licznymi pojęciami seksualności kulturowych z całą pewnością skupia uwagę o wiele bardziej na relacjach zewnętrznych z duchem świata pogańskiego, aniżeli starać się nakłaniać na powrót do wewnętrznej wspólnoty, odzyskania relacji z „jądrem życia”. Ujawniające się manifestacje zakorzenione w zmysłowości ciała, mają na celu bunt przeciw prawidłowościom natury, dążenie do afirmacji kulturowych pojęć seksualności, która wnosi destrukcję, traci się odwieczną równowagę z innym człowiekiem i Bogiem. Afirmując bunt przeciw miłości Boga, błądząc i oddalając się od wewnętrznych relacji, podąża się ku własnej destrukcji osobowej, ku chorobie.
Nawet jeżeli ktoś nie uświadamia swojego ducha i potrzeby sacrum w relacji ze Źródłem Życia, to wcale nie oznacza iż nie istnieje. Dar Pierwotnej Prokreacji w otrzymanym Obrazie i Podobieństwie Boga jest wewnętrzną wspólnotą osób, owa wspólnota jest przenoszony z pokolenia na pokolenia, oparta na zdrowych fundamentach miłości. Wciąż istnieje możliwość odkrycia prawdy, gdy rzetelnie się wybierze – idąc do korzeni własnej genealogii. W swoich wędrówkach odkryje to, co wciąż zachowuje moc, co uzdrawia ciało, duszę i miłość i nawiązuje rozmowę ze swoimi przodkami. Odkryje, w jaki sposób może partycypować w Bogu, odnaleźć w sobie Obraz i podobieństwo Boga, a także wdzięczność za miłość przodków, iż ten dar dotarł do naszej osoby. Gdy odkryjemy, kim oni byli, kim my jesteśmy, wtedy własną osobę odkryjemy w prawidłowych relacjach, docenimy relacje wewnętrzne minionych pokoleń i co one dla nas znaczą, jak kształtują naszą rzeczywistość nie tylko doczesną, ale także transcendentną.
W miarę upływu czasu zrozumiemy różnice między relacjami wewnętrznymi, a czym są relacje zewnętrzne. Budowanie maszyn, tworzenie różnych sposobów telekomunikacji i wiele innych działań rąk i wymysłów rozumu jako relacje zewnętrzne mają nam pomóc w codziennym życiu, stać się ułatwieniem, jednakże nie uszczęśliwią wnętrza człowieka. Jak naukowcy starają duchem zrozumieć prawa fizyczne w bytach naturalnych, dotrzeć do najmniejszej cząstki, poznać ukryte zasady działania, zastosować do własnych potrzeb (np. atomu, kwantów itp.). Im osoba ludzka dalej oddala się od swej wewnętrznej mocy, która posiada swe źródło w Bogu, tym bardziej czynniki zewnętrzne wnoszą poczucie pustki w duszy, w posiadanej strukturze osoby. Gdy spoglądamy na obecną rzeczywistość, ujrzymy tych , którzy realizowane są we wewnętrznej relacji z Źródłem Życia i tych, którzy jakby na własne życzenie oddalają się od sensu życia, starając wnosić zamęt w relacje ludzkie. Konsekwencją takiego działania jest ucieczka w relacje zewnętrzne w których bytują wszystkie stworzenia ożywione (np. zwierzęta). choćby można w obecnej cywilizacji dostrzec pewnego rodzaju bezradność, niezdolność niesienia pomocy w celu pozbycia się wniesionej destrukcji i uczynienia życia lepszym. Wielu ludzi tak dalece się oddalili od Obrazu i podobieństwa Ducha Boga i Jego znaczenia w swoim życiu, przez co zrodziło się pomieszanie pojęć ducha z namiętnością, na własne życzenie oddając się w szpony zła, cierpienia i uzależnień.
Przerażają nas tragedie wojenne jakie ludzkość przeżyła, straszne cierpienia, choroby, inwalidztwo, jakie płyną z braku wewnętrznych relacji z Obrazem Boga. Nie staramy się dostrzec, iż osoba ludzka w całej swej strukturze jest własnością Boga, jest darem o który należy dbać z największą troskliwością, należy zrozumieć znaczenie małych dobrych uczynków płynących z wiary i miłości w partycypacji ze Źródłem Życia. Jesteśmy sprawni i biegli w dziedzinie fizycznej: wykorzystywaniem rozbicia atomu, wymyślania różnych rodzajów broni, paradoks w tym, iż rozwijamy cywilizacje śmierci, zaś cywilizację życia narażamy na nieszczęście. Mamy tylko nadzieję, iż broń nuklearna nie zniszczy świata i ludzkiego istnienia.
Choć wszyscy dostrzegamy istniejące podziały polityczne, religijne oraz graniczne, to wszystko z winy błędów ludzkiej duszy, choć mimo wszystko szukamy sposobów zachowania pokoju na świecie. Zauważamy w tym błądzeniu, oddalanie się od ducha, jego sacrum, pozbawienie się więzi z Obrazem; powoduje zanik zdrowych relacjach boskich i międzyludzkich, z braku troski o wspólne dobro. Pojawiającą się pustkę starają się wypełnić rzeczami zewnętrznymi, jednak impas trwa tak długo, dopóki świat nie zacznie wracać do relacji wewnętrznych. . Pogoń za współczesnością niesie wiele pytań, czy jesteśmy lepszym społeczeństwem dzięki naszej technologii - czy zbliżyła nas ona bardziej do Boga i ludzi, czy też bardziej odseparowała od wspólnot. Technologia nie powstaje sama z siebie, to dusza ludzka tworzy projekty, angażuje swoje możliwości w tworzenie dóbr materialnych, stąd ogromna potrzeba troski o duszę ludzką. Relacja wewnętrzna „pierwiastek ducha ó duszy” domaga się wzmocnienia sił, mocy, łaski, można ją brać z daru laski pochodzącej z nieba, którą ofiaruje Jezus. Wpływ namiętności ciała na duszę, może nieść destrukcyjne relacje na ducha, a tym samym osłabiając wież z Dawcą Życia. Duch ludzki powinno zadbać o wzmocnienie dobrej woli, aby mieć zdrowe decyzje do panowania nad wytworami własnymi w celu budowania lepszej przyszłości.
