Twojego życia
daj mi wątek
w moją osnowę
pozwól wpleść słowa
z naszym powietrzem,
zapachem skóry,
ciepłem oddechu.
Pozwolą wrócić ,
gdy nie znajdziesz
mnie w swych ramionach.
Zostanę w zdaniu,
które kiedyś
wypowiedziałam szeptem,
tak blisko,
że ciało
zapamiętało jego brzmienie,
by na zawsze
przeprogramować chwilę
z „nie”
na „jeszcze”,
z „nigdy”
na „może”,
z „zapomnij”
na „pamiętaj”.
I już wystarczy.
Resztę zrobi serce.
