A być może wszystko tłumaczy pieniężno-komercyjna osobowość obecnego prezydenta USA, dopasowana do żydowskich wartości cywilizacyjnych ?!
D.Trump musi działać pod presją czasu. Wynika to ze zbiegu kilku symbolicznych, politycznych i historycznych dat. Stąd prawdopodobnie obserwowana nerwowość, a choćby pewna psychiczna niezborność i histeryczność zachowań czterdziestego siódmego prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Na obserwowane przez cały świat wydarzenia militarne związane z barbarzyńską agresją USA-Izraela na suwerenne państwo-Iran, i wywołane przez tę agresję globalne skutki społeczno-gospodarcze i polityczne, dodatkowo nakłada się osobowość samego prezydenta.
D.Trump, to człowiek nie tylko niezwykle ambitny, ale także megaloman pretendujący do roli monarchy o skłonnościach cesarskich, wręcz bizantyjskich – samowładca polityczny z pretensjami do statusu zarządcy dusz i szafarza losów narodów.
Taki przynajmniej jest dotychczasowy, wykreowany wizerunek publiczny D.Trumpa. Komu na tym i na ile zależało, to temat na oddzielne rozważania.
Ale powróćmy do wektora czasowego. Niżej przedstawiam jego najważniejsze punkty:
1)Dzień Niepodległości Izraela.
Po spotkaniu z Donaldem Trumpem w końcu ubiegłego roku w rezydencji prezydenta USA Mar-a-Lago na Florydzie premier Izraela Beniamin Netanjahu zapowiedział wręczenie prezydentowi USA Nagrody Izraela, najwyższego cywilnego wyróżnienia przyznawanego dotychczas wyłącznie obywatelom Izraela i – rzadziej – instytucjom.Beniamin Netanjahu: Łamiemy konwencję, przyznając nagrodę Donaldowi Trumpowi, bo on sam złamał tyle konwencji Netanjahu tłumaczył, iż Izrael zdecydował się „złamać konwencję”, ponieważ Donald Trump sam „złamał tak wiele konwencji”. – W ciągu niemal 80 lat nigdy nie przyznaliśmy jej komuś, kto nie był Izraelczykiem – zwrócił uwagę izraelski premier, który zaznaczył jednocześnie, iż Trump wniósł „ogromny wkład” na rzecz Izraela i narodu żydowskiego.
Premier Izraela wyraził też nadzieję, iż Trump odwiedzi jego kraj, by osobiście odebrać nagrodę. Jak mówił, mieszkańcy Izraela „doceniają to, co zrobił Trump, by pomóc Izraelowi w jego walce przeciwko terrorystom i tym, którzy zniszczyliby naszą cywilizację”. Najlepszą okazją do wręczenia nagrody jest Dzień Niepodległości Izraela ((Jom ha-Acmaut) przypadający w tym roku na 1 maja 2026 r.
Przyznanie nagrody przez Izrael ma w pewien sposób zastąpić rozgoryczenie Trumpa w wyniku nieprzyznania mu Pokojowej Nagrody Nobla w 2025r.
Dzień Niepodległości Izraela ( Jom ha-Acmaut) to święto państwowe upamiętniające proklamację niepodległości . Obchodzone jest corocznie według kalendarza żydowskiego, zwykle w kwietniu lub maju, poprzedzone Dniem Pamięci (Jom ha-Zikaron).
Kluczowe informacje o Dniu Niepodległości Izraela:
- Data: 5 ijar według kalendarza hebrajskiego. Ze względu na różnice między kalendarzami, data ruchoma w kalendarzu gregoriańskim (zazwyczaj kwiecień/maj).
- Kontekst historyczny: Proklamacja nastąpiła 14 maja 1948 r., po zakończeniu brytyjskiego mandatu nad Palestyną.
- Obchody:
- Jom ha-Zikaron: Bezpośrednio przed świętem (wieczór) obchodzony jest Dzień Pamięci o poległych żołnierzach i ofiarach terroryzmu.
- Uroczystości: Święto rozpoczyna się oficjalną ceremonią na Górze Herzla w Jerozolimie, obejmuje pokazy lotnicze, pikniki oraz uroczyste modlitwy.
- Znaczenie: Jest to dzień radosny, symbolizujący odrodzenie państwa żydowskiego, często obchodzony poprzez spotkania rodzinne i wspólne grillowanie.
Tegoroczne (2026) Święto Niepodległości Izraela (Jom ha-Acmaut) przypada na 1 maja (piątek), po zachodzie słońca 30 kwietnia.
2) 30 kwietnia jest także datą graniczną dla Trumpa (w sporze o zakres instytucjonalnej demokracji amerykańskiej ) w świetle terminów określonych w Rezolucji o Wojennych Uprawnieniach
Rezolucja o Wojennych Uprawnieniach (ang. War Powers Resolution lub War Powers Act) z 1973 roku to federalne prawo Stanów Zjednoczonych, mające na celu ograniczenie zdolności prezydenta do prowadzenia działań wojennych bez formalnej zgody Kongresu. A przypomnijmy , iż agresja militarna USA na Iran nastąpiła 28 lutego 2026r.
Oto najważniejsze informacje na temat tej rezolucji:
- Kontekst historyczny: Została uchwalona w atmosferze nieufności do władzy wykonawczej po wojnie w Wietnamie oraz aferze Watergate. Kongres chciał odzyskać swoje konstytucyjne prawo do wypowiadania wojny, które było obchodzone przez prezydentów (Johnsona i Nixona) prowadzących konflikt w Wietnamie bez formalnej deklaracji.
- Główne postanowienia:
- Prezydent może zaangażować siły zbrojne w działania wojenne lub sytuacje zagrażające zaangażowaniem w nie, tylko w wyniku wypowiedzenia wojny przez Kongres, na podstawie określonego upoważnienia ustawowego lub w sytuacji zagrożenia narodowego (atak na USA, ich terytoria lub siły zbrojne).
- Prezydent musi poinformować Kongres o zaangażowaniu wojsk w ciągu 48 godzin.
- Działania wojenne muszą zostać zakończone w ciągu 60 dni (z możliwością przedłużenia o kolejne 30 dni), jeżeli Kongres w tym czasie nie wypowie wojny ani nie wyda specjalnego upoważnienia.
- Konflikt z prezydentami: Rezolucja została uchwalona przez Kongres, który odrzucił weto prezydenta Richarda Nixona. Od 1973 roku niemal każdy kolejny prezydent USA uważał rezolucję za niezgodną z konstytucją (naruszającą jego kompetencje jako naczelnego dowódcy), ale zwykle raportował do Kongresu zgodnie z jej wytycznymi.
Rezolucja jest uważana za próbę przywrócenia równowagi sił między Kongresem a prezydentem w kwestiach wojny i pokoju.
„Rezolucja o uprawnieniach wojennych (znana również jako War Powers Resolution z 1973 roku lub War Powers Act) (50 U.S.C. ch. 33) to prawo federalne mające na celu sprawdzenie uprawnień prezydenta USA do zaangażowania Stanów Zjednoczonych w konflikt zbrojny bez zgody USA. Kongres. Rezolucja została przyjęta w formie wspólnej rezolucji Kongresu Stanów Zjednoczonych. Podsuwa, iż prezydent może wysłać USA. Siły Zbrojne do działania za granicą tylko przez „ustawowe upoważnienie” Kongresu lub w przypadku „narodowej sytuacji nadzwyczajnej spowodowanej atakiem na Stany Zjednoczone, ich terytoria lub posiadłości, lub ich siły zbrojne”.
Ustawę wprowadził Clement Zablocki, kongresmen demokratów reprezentujący 4. dzielnicę Wisconsin. Ustawa miała ponadpartyjne poparcie i była współsponsorowana przez wielu amerykańskich weteranów wojskowych. 1] Rezolucja o mocarstwach wojennych wymaga, aby prezydent powiadomił Kongres w ciągu 48 godzin od zaangażowania sił zbrojnych do działań zbrojnych i zabrania siłom zbrojnym pozostawania przez ponad 60 dni, z dalszym 30-dniowym okresem karencji, bez zgody Kongresu na użycie siły wojskowej (AUMF) lub wypowiedzenie wojny przez Stany Zjednoczone. Uchwałę przyjęło dwie trzecie każdej z Izby Reprezentantów i Senatu, uchylając weto prezydenta Richarda Nixona.
Zarzucano, iż w przeszłości łamano rezolucję o mocarstwach wojennych. Jednak żadne zarzuty nie spowodowały udanych działań prawnych podjętych przeciwko prezydentowi.[2]
Patrz także:
Ustawa o uprawnieniach wojennych z 1973 r.
Ustawa o uprawnieniach wojennych z 1973 r., znana również jako Rezolucja o uprawnieniach wojennych, została uchwalona przez Kongres Stanów Zjednoczonych w celu odzyskania kontroli nad działaniami zbrojnymi, szczególnie w świetle eskalacji wojny w Wietnamie bez formalnego wypowiedzenia wojny. Ustawa, pomijając weto prezydenta Nixona, określa szczegółowe wymogi dla prezydenta w przypadku rozmieszczania sił zbrojnych w sytuacjach wrogich. najważniejsze przepisy nakazują prezydentowi konsultację z Kongresem przed podjęciem działań zbrojnych, złożenie sprawozdania Kongresowi w ciągu 48 godzin od podjęcia działań oraz wycofanie sił zbrojnych w ciągu 60 dni, chyba iż Kongres wyrazi na to zgodę.
Pomimo swoich intencji, ustawa spotkała się ze znacznym oporem prezydentów, którzy w dużej mierze postrzegali ją jako niekonstytucyjne naruszenie władzy wykonawczej. Z biegiem lat doprowadziło to do trwających debat na temat legalności ustawy i jej interpretacji, w szczególności w odniesieniu do wymagań dotyczących konsultacji i sprawozdawczości. Kongres wielokrotnie wyrażał niezadowolenie z przestrzegania ustawy przez prezydentów, co prowadziło do utrzymujących się napięć między władzą ustawodawczą a wykonawczą. Chociaż Sąd Najwyższy nie orzekł bezpośrednio o konstytucyjności ustawy, wciąż pojawiają się liczne wątpliwości prawne i interpretacje, odzwierciedlające złożoną równowagę sił zbrojnych w rządach USA.
3) Na dzień 4 lipca 2026 r. przypada wreszcie 250 rocznica powstania Stanów Zjednoczonych AP .
W związku z tym u prezydenta D.Trumpa pojawia się pokusa utrwalenia w historii Stanów Zjednoczonych swojej „wybitnej roli” jako „niepowtarzalnego przywódcy” nie tylko USA, ale także „globalnego dominatora”.
Pojawia się jednak problem: wizerunkowi D. Trumpa jako globalnego zwycięzcy przeczą niestety obecne niepowodzenia (Ukraina, Iran, Chiny…a być może także i Unia Europejska)
4)Pozostaje na koniec aspekt osobisto-rodzinny, bynajmniej „nie mało ważny”.
D.Trump zaistniał na rynku politycznym jako odnoszący sukcesy inwestor i przedsiębiorca. Swój start zawdzięcza wcześniejszym interesom prowadzonym przez swego ojca, którego powiązania z żydowskimi finansistami są niepodważalne. D.Trump miał także jak każdy przedsiębiorca wzloty i upadki, a w tym ostatnim przypadku nie wiemy ile zawdzięcza żydowskim finansistom, aby pokonywać trudne momenty w swojej karierze.
Za sprawą swojej córki, Ivanki Trum, wszedł bezpośrednio w związki rodzinne z żydowską sektą Chabad Lubawicz. Przed wyborem na druga kadencję, jak się okazało przyszły prezydent złożył symboliczną wizytę. Donald Trump odwiedził Ohel Chabad-Lubawicz (miejsce spoczynku rebego Menachema Mendla Schneersona – jadowitego rusofoba i przeciwnika Słowiańszczyzny) w Queens w Nowym Jorku 7 października 2024 roku, w pierwszą rocznicę ataku na Izrael. Wizyta miała na celu upamiętnienie ofiar oraz spotkanie ze społecznością żydowską przed wyborami prezydenckimi.
Wymowna jest także w tej chwili już nieoficjalna- poza administracją D.Trumpa, ale ważna rola dyplomatyczna pełniona przez zięcia D. Trumpa, Jareda Kushnera: inwestora, przedsiębiorcy i męża Ivanki Trump ( która oficjalnie przeszła na judaizm). W latach 2017–2021 J. Kushner pełnił funkcję starszego doradcy w administracji prezydenta Trumpa, odgrywając kluczową rolę w polityce bliskowschodniej. Poza działalnością polityczną zarządza funduszami inwestycyjnymi, pozyskując kapitał m.in. z rejonu Zatoki Perskiej. w tej chwili J. Kushner odgrywa istotną rolę także w polityce amerykańskiej wobec Rosji, Ukrainy i Białorusi., na terenach „macierzystych” dla Chabad Lubawicz. J. Kushner pilotuje także w dalszym ciągu politykę bliskowschodnią D.Trumpa.
(wybór, podkreślenia, tłum. oraz wstęp i wnioski -PZ)
—
Dodatek:
