Mentzen: choćby 10 proc. lekarzy zarabia ponad milion zł rocznie

Zdjęcie: Mentzen: nawet 10 proc. lekarzy zarabia ponad milion zł rocznie

Sławomir Mentzen stwierdził 11 listopada, iż około 10 proc. polskich lekarzy, czyli kilkanaście tysięcy osób, może zarabiać ponad milion złotych rocznie. To szacunek oparty na łączeniu przychodów z wielu placówek, a nie potwierdzony rejestr pensji. Spór dotyczy wydawania publicznych pieniędzy i wydolności NFZ.

Mentzen uderza w system finansowania

Sławomir Mentzen uznał skalę najwyższych lekarskich dochodów za patologię systemu ochrony zdrowia. Lider Nowej Nadziei przekonywał, iż niektórzy lekarze uzyskują po kilka milionów złotych rocznie, a odpowiedzialność ponosi wadliwy model finansowania. Jego receptą ma być rozbicie monopolu Narodowego Funduszu Zdrowia.

Polityk powiedział: „To jest wina absurdalnego systemu ochrony zdrowia, który trzeba w końcu zmienić”. To stanowisko Mentzena i jego partii. Sama liczba wymaga jednak precyzyjnego wyjaśnienia, bo w debacie mieszają się pensje etatowe, kontrakty, faktury za pracę wielu osób i przychody jednego lekarza z kilku miejsc. Bez rozdzielenia tych kategorii łatwo oskarżyć całe środowisko na podstawie skrajnych przypadków.

Dziesięć procent to szacunek, nie pełny rejestr

W połowie 2026 roku oficjalne dane obejmowały głównie wynagrodzenia w pojedynczych placówkach. Jak informowała Polska Agencja Prasowa, od 1,2 do 1,5 proc. lekarzy przekraczało 100 tys. zł miesięcznie w jednym podmiocie. Państwo nie potrafiło wtedy zsumować wypłat tej samej osoby z kilku szpitali lub z różnych form zatrudnienia.

Po uwzględnieniu pracy w wielu placówkach prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji szacował, iż próg 100 tys. zł miesięcznie może przekraczać od 5 do 10 proc. aktywnych lekarzy. Górna granica prowadzi do liczby kilkunastu tysięcy osób przy założeniu około 140 tys. lekarzy aktywnych zawodowo. To wciąż estymacja. Nie wolno przedstawiać jej jako listy potwierdzonych milionerów.

Sejm w czerwcu przyjął przepisy pozwalające AOTMiT łączyć dane o wynagrodzeniach z numerem PESEL lub prawem wykonywania zawodu. Ministerstwo Zdrowia uzasadniało zmianę potrzebą uzyskania pełniejszych danych i bardziej racjonalnego wydawania pieniędzy publicznych. Dopiero taki system pozwala oddzielić fakt od politycznej tezy.

Faktura nie zawsze jest pensją

Kwota kontraktu nie musi odpowiadać dochodowi jednej osoby. Część umów zawierają spółki i praktyki, które pokrywają koszty personelu, sprzętu, ubezpieczenia oraz podatków. Także limit zapisany w umowie może być wartością maksymalną, a nie rzeczywiście wypłaconą. Z drugiej strony nie można udawać, iż wielomilionowe kontrakty finansowane przez publiczne szpitale nie wymagają kontroli.

Lekarz o rzadkiej specjalizacji, pracujący wiele godzin i biorący odpowiedzialność za życie pacjentów, ma prawo dobrze zarabiać. Problem zaczyna się wtedy, gdy system nagradza niedobór kadr, wieloetatowość i chaotyczne kontraktowanie, a pacjent przez cały czas czeka miesiącami. Atak na zawód lekarza byłby nieuczciwy. Obrona nieprzejrzystych przepływów publicznych pieniędzy byłaby równie błędna.

Pacjent ma być miarą systemu

Mentzen trafnie domaga się dyskusji o konstrukcji NFZ, ale samo hasło rozbicia monopolu nie odpowiada na pytanie, jak finansować kosztowne leczenie, zapewnić dostęp w biedniejszych powiatach i uniknąć selekcji pacjentów. Konkurencja może poprawiać efektywność. Musi jednak działać według reguł, które chronią chorego, a nie interes płatnika lub dużej sieci medycznej.

Stawka dla Polaków jest bardzo konkretna: wysokość składki, długość kolejki i bezpieczeństwo w chwili choroby. Państwo powinno ujawnić pełne, zanonimizowane dane, porównać wynagrodzenia z liczbą wykonanych świadczeń i pokazać, gdzie pieniądze naprawdę znikają. Dopiero wtedy reforma przestanie być wojną na slogany, a stanie się rozliczeniem systemu z tego, czy służy pacjentowi.

Źródła: Konfederacja, Facebook; Ministerstwo Zdrowia; Polska Agencja Prasowa.

Źródło: Konfederacja (FB)