Marcin Bogdan:Gdzie są polscy biskupi?

Nowe światło na sprawę rzuca wypowiedź księdza profesora Waldemara Chrostowskiego na falach radia Wnet. Ksiądz profesor powiedział co następuje: „List nosi datę 12 marca br. Natomiast w komunikacie z Konferencji Episkopatu, z tej 404., która miała miejsce w Warszawie, o ile wiem, to nie było żadnej mowy o tym liście, więc nie było żadnej wzmianki, iż ten list był dyskutowany, czy iż zostanie opublikowany”. To by oznaczało, iż List nie reprezentuje poglądów całego Episkopatu a jedynie kardynała Grzegorza Rysia i jego akolitów. To z jednej strony dobra wiadomość, z drugiej strony pokazuje jeszcze większy dramat sytuacji, niż się pierwotnie wydawało. jeżeli rzeczywiście kardynał Ryś bez zgody i akceptacji innych biskupów przypisał autorstwo Listu „Pasterzom Kościoła katolickiego w Polsce, obecnym na 404. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu”, to doszło do niespotykanej uzurpacji.

Sytuacja jest dramatyczna. Jak się mają bowiem zachować Biskupi w sytuacji, gdy wyższy od nich rangą kardynał, nie tylko ogłasza tezy niezgodne z nauką Kościoła, ale jeszcze w haniebny sposób próbuje przypisać autorstwo Listu wszystkim Pasterzom obecnym na Zebraniu Plenarnym? Czy w takiej sytuacji należy milczeć? Czy powinno się milczeć? Czy można milczeć? Czy wolno milczeć? To nie jest kwestia grzechu członka Kościoła, ludzie są grzeszni, kardynał też może zgrzeszyć. Ale w tej sytuacji Kościół stanął na skraju rozłamu, na skraju schizmy. Czy wolno zatem milczeć? Kiedy Henryk VIII zerwał z Kościołem katolickim i ogłosił się głową Kościoła w Anglii niewielu miało odwagę zaprotestować. Uczynił to świecki, kanclerz Anglii Thomas More, a spośród biskupów tylko jeden, Biskup John Fisher. Wtedy, w tamtych czasach zapłacili wysoką cenę za swój sprzeciw. Obaj, na podstawie ogłoszonego przez Henryka VIII Aktu o supremacji, zostali oskarżeni o zdradę stanu i skazani na karę śmierci.

Konsekwencje tamtych wydarzeń realizowane są po dzień dzisiejszy. Łatwiej dokonać rozłamu, niż później doprowadzić do zjednoczenia. Dziś jasny i głośny sprzeciw nie wymaga tak heroicznych czynów jak wtedy, w czasach Henryka VIII. Dziś na szali nie trzeba kłaść własnego życia. Ale dziś w polskim Kościele słychać tylko głos wiernych, głos świeckich. Głos bólu, głos troski i zarazem głos oburzenia. Nie słychać głosu biskupów. Można zadać pytanie, gdzie są polscy biskupi? Słowa z Ewangelii św. Mateusza są skierowane do wszystkich, i do świeckich i do hierarchów: «Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi» Mateusz [5,37].

Tego jednoznacznego głosu biskupów zabrakło już kilka lat temu. Wtedy, gdy Grzegorz Ryś jeszcze jako Arcybiskup, sprofanował Mszę Świętą. Wtedy, gdy podczas spotkania z młodzieżą nazwanym Arena młodych „Reset” ogłosił zebranym na stadionie: „Ja wiem, iż jesteście trochę zaskoczeni, nikt nie wiedział, iż jest na Mszy”. Wprawdzie oświadczenie w tej sprawie wydał wtedy przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski biskup Piotr Greger, ale nie wywołało ono pożądanego skutku. Grzegorz Ryś przeprosił tych, którzy „poczuli się zgorszeni lub choćby zaniepokojeni formą celebracji Eucharystii”. Tak wtedy, jak i teraz, nie zgorszonych trzeba przepraszać, ale samego Boga Wszechmogącego, za obrazę Jego Majestatu.

Czas paść na kolana i odśpiewać Suplikację, czas na ekspiację i zadośćuczynienie Bogu za zamęt i zgorszenie wywołane w Jego Kościele. Czy polscy biskupi wezwą do przebłagalnej modlitwy?

Marcin Bogdan