Marcin Bogdan: Cud w Lublinie w medycynie

Brzmi niezrozumiale, dlatego opiszę krok po kroku to co się wydarzyło w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Lublinie. W szpitalu przystąpiono do rutynowego zabiegu spędzania płodu, który to zabieg, jak powszechnie wiadomo, jest niezbywalnym prawem człowieka, a w szczególności kobiet. Personel medyczny szpitala, ani prawdopodobnie sama kobieta, która poddała się zabiegowi, nie wiedzieli czym jest ten płód i co się może urodzić w efekcie naturalnego porodu. Nie widzieli czy kobieta się oźrebi, ocieli, okoci, oprosi, oszczeni, okozi czy może wręcz omieci. Dokonano więc zabiegu spędzenia ale na tyle nieumiejętnie, iż rzeczony płód przeżył. Nie tylko przeżył, ale okazało się, iż płód nie jest źrebięciem, cielęciem, kocięciem, prosięciem, szczenięciem, koźlęciem ani choćby pochodzącym z miotu króliczkiem czy liskiem. Płód okazał się dzieckiem, okazał się człowiekiem. Istny cud w Lublinie, istny cud w medycynie. Rzecz niezwykła i niespotykana.

Jak personel medyczny to zobaczył, zobaczył, iż to człowiek, w dodatku okrutnie poraniony, jak po wybuchu bomby kasetowej, to natychmiast przystąpił do próby ratowania życia, do reanimacji. Tak, ten sam personel medyczny, który chwilę wcześniej próbował zabić. I nie przystąpił do resuscytacji pod wpływem chwilowego impulsu, dramatyzmu sytuacji. Personel medyczny zrobił to z pełną świadomością tego do czego faktycznie jest powołany. W wydanym przez szpital oświadczeniu przywołano bowiem słowa Błogosławionego Stefana Kardynała Wyszyńskiego: „Warto służyć każdemu człowiekowi i dla wszystkich warto się poświęcać”. dla wszystkich warto się poświęcać, także dla tego, którego sami próbowali przed chwilą zabić. Poświęciła się także matka, która widząc, iż dziecko wprawdzie żyje, ale umiera w strasznych męczarniach, poprosiła by je ochrzczono. Personel medyczny spełnił tę prośbę. choćby nie musieli wołać księdza, wszak chrztu w sytuacji zagrożenia życia dziecka, gdy nie ma możliwości wezwania księdza, udzielić może każda osoba kierująca się adekwatną intencją.

Były przypadki, iż i stalinowscy oprawcy nie odmawiali swoim ofiarom przystąpienia do Sakramentu, tak jak w przypadku Danuty Siedzikówny „Inki” i Feliksa Selmanowicza „Zagończyka”, którym przed egzekucją pozwolono się wyspowiadać. Personel medyczny Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Lublinie nie zachował się gorzej…….. Może jednak zmienię szyk tego zdania, personel medyczny zachował się nie gorzej niż stalinowscy oprawcy. Cud w Lublinie.

Marcin Bogdan