Nasz, swego czasu, tenisowy nr 1 (tak, proszę Szanownego Panstwa, był taki okres: po zakończeniu kariery przez Agnieszkę Radwańską, a przed wejściem na obroty Igi Świątek) wreszcie zatrybił. W ostatnim tegorocznym turnieju rozgrywanym pod egidą WTA, nasza do dzisiaj czwarta, a od dzisiaj trzecia rakieta kraju, w chwili kiedy mało kto na to liczył, postarała się o swój zdecydowanie najlepszy wynik w sezonie.
No bo napiszmy sobie szczerze. Przez znakomitą większość roku poznanianka grała, owijając w bawełnę, słabo. Tak, owijając. Gdyby nie owijać, to trzeba by było napisać, iż może choćby słabiej niż słabo. Brała bowiem w tym sezonie udział, licząc już z tym wygranym w Indiach, w dokładnie 24. turniejach, za które przyznawało się rankingowe punkty. W 4. Wielkich Szlemach, 10. tysięcznikach, 2. pięćsetkach i 8. dwustupięćdziesiątkach. A efekty, do dzisiaj, liche.
Bilans wszystkich 23. poprzedzających turniej w Czennaj, czy jak to się tam pisze, zawodów jest dość skromny. W Wielkich Szlemach powiedzmy, iż miała pecha. To znaczy w trzech, bo porażkę w I rundzie US Open z będącą wtedy poza czołową setką (teraz zresztą też jest kilka wyżej) Brytyjką Jones pechem nazwać trudno. W Melbourne i Paryżu Magda dochodziła do rundy trzeciej, ale tam trafiała na Muchovą (Australia) i Świątek (Francja). W Londynie natomiast już w I rundzie wylosowała Andriejewą.
W turniejach WTA 1000 było różnie, przy czym były turnieje, gdzie naprawdę porażki zajmującej wówczas w rankingu, circa, 50. miejsce Linette, wytłumaczyć trudno. W pierwszej połowie sezonu Magda odpadała już w pierwszych rundach Indian Wells czy Rzymu, a rywalki były jak najbardziej do ogrania (w pierwszym wypadku Amerykanka Krueger, w drugim Niemka Maria). Do tego doszły „planowane” przegrane w drugiej rundzie w Dosze z Andriejewą i w trzeciej w Dubaju z 15. wówczas w rankingu Dunką Tauson. Tu wypada dodać, iż w tych dwóch turniejach Linette odniosła wartościowe zwycięstwa nad Aleksandrową (Dubaj) czy Kartal (Doha).
Na przełom zanosiło się w Miami, gdzie Magda sensacyjnie wygrała w II rundzie z Igą, ale, jak to zwykle w przypadku Linette, zaraz przyszedł zimny prysznic w postaci porażki z Filipinką Ealą. Potem był jeszcze Madryt i wyraźna porażka w II rundzie z kandydatką na kolejną tenisową gwiazdę, Amerykanką Jovic.
Rozgrywane już w drugiej połowie sezonu amerykańskie tysięczniki, czyli Toronto i Cincinnati nie przyniosły Magdzie ani punktów, ani satysfakcji. W Kanadzie skończyła na rundzie pierwszej, gdzie wyraźnie uległa Kanadyjce Fernandez, a w Stanach w drugiej rundzie znów nie dała rady Jovic. Zupełną katastrofą skończyły się dla Polki obydwa występy w tysięcznikach chińskich. Tak w Pekinie jaki w Wuhan odpadła w pierwszym meczu. A rywalki, Siniakova i Kraus, to na pewno nie są zawodniczki, które byłyby poza jej zasięgiem. Podsumowując osiągnięcia Polki w turniejach WTA 1000 wychodzi, iż odniosła 7 zwycięstw i poniosła 10 porażek. Dwie trzecie rundy, trzy drugie i aż pięciokrotne pożegnanie się z turniejem zaraz po rundzie pierwszej.
W turniejach WTA 500 Polka startowała w tym roku, jak wspomniałem wyżej, tylko dwa razy. Jej wynikiw tychże trudno uznać za zadawalające. Na wiosnę w Meridzie, w Meksyku, odpadła w rundzie drugiej ze 122. wówczas w rankingu Jimenez-Kasincewą (Linette zajmowała w tym momencie miejsce nr 47), a w lecie w Waszyngtonie znów nie do przejścia okazała się dla niej Fernandez. I to w rundzie pierwszej. Więc, generalnie, kicha.
No i turnieje WTA 250. Tutaj, siłą rzeczy, musiało być najlepiej, choć na pewno nie do końca tak, jak życzyłaby sobie zarówno zawodniczka, jak i jej kibice.
Na początku roku było nowozelandzkie Auckland i porażka w trzeciej rundzie (to już był ćwierćfinał) z Ealą, z którą sąsiadowały wtedy w rankingu (Polka 52., Filipinka 53.) Zaraz potem tasmańskie Hobart i powtórka z rozrywki, tzn. porażka w trzeciej rundzie (ćwierćfinale). Dla odmiany z Jovic. Największym sukcesem Polki jak chodzi o pierwsze półrocze, okazał się występ na trawie w Holandii, w Hertogenbosch, gdzie dopiero w półfinale uległa Czeszce Krejcikovej. Zupełną klapą zakończył się natomiast pierwszy letni występ Linette na hardzie. Już w pierwszej rundzie przegrała bowiem z 202 (sic!) w tamtym momencie w rankingu Japonką Hontamą. Identycznie było pod koniec sierpnia w Seulu z tą różnicą, iż rywalka, Rosjanka Astakowa, była od Japonki w zestawieniu WTA jeszcze jedną pozycję niżej. Pod koniec października, na turnieju w Osace, Linette trafiła w drugiej rundzie na 86. w rankingu Czeszkę Siniakovą i znów z nią przegrała. Również na drugiej rundzie zakończyła Magda swoją przygodę w, poprzedzającym jej start w Indiach, turnieju w chińskim Głangżu (piszę jak słyszę, bo nie chcę się bawić w idiotyczne, z punktu widzenia języka polskiego, „brytolenie”). Tutaj przegrała przynajmniej z kimś, kto w rankingu zajmował wyższą pozycję. W chwili wygranej Austriaczka Tagger znajdowała się bowiem w rankingowej hierarchii 19 pozycji wyżej niż Polka. Bilans Magdy w turniejach WTA 250, nie licząc zawodów w Czennaj: 9 zwycięstw, 7 przegranych. Jeden półfinał, dwa ćwierćfinały, dwie drugie rundy i dwa razy runda pierwsza.
Tak to wyglądało do 2 listopada.
Turniej w Indiach niewątpliwie postawił Linette na nogi. Po 27,5 miesiącach przerwy wreszcie może sobie dopisać w CV turniejowe zwycięstwo. Tak jak napisałem w tytule – czwarte. Co interesujące albo nieciekawe, Polka grała w finale turnieju WTA po raz dziewiąty i za każdym razem były to turnieje rangi WTA 250. Z czterech końcowych zwycięstw trzy miały miejsce na nawierzchni twardej (Nowy Jork’19 z Włoszką Giorgi, Hła Hin’20 ze Szwajcarką Kung i teraz w Czennaj), jedno na cegle (Praga’24 z Magdaleną Fręch). Od tej brato, a raczej siostrobójczej potyczki Linette już do żadnego finału, do dziś, dotrzeć się nie udało.
Mimo bardzo przeciętnego sezonu, w zasadzie głównie dzięki dzisiejszemu zwycięstwu, Magda Linette poprawiła swój ranking w stosunku do roku ubiegłego. Sezon zaczynała jako 52 zawodniczka tenisowego cyrku. Kończy go, jak patrzę na aktualny WTA live ranking, na miejscu 43. Już chciałem napisać, iż mamy przez to, pierwszy raz od nie wiem kiedy, cztery Polki w czołowej 50-tce rankingu, ale widzę, iż awansując Linette wypchnęła z top-50 Magdalenę Fręch. Na miejsce… pięćdziesiąte pierwsze. Tym niemniej wiemy na pewno, iż o ile w trakcie listopadowo-grudniowej przerwy naszych tenisistek nie dopadną kontuzje to w styczniu, w pierwszym przyszłorocznym turnieju wielkoszlemowym w Australii na pewno zobaczymy cztery reprezentantki Polski. A kto wie czy nie więcej, bo Katarzyna Kawa kończy sezon na pozycji 117. która, jak myślę, bezpośredniego awansu do turnieju głównego w Melbourne nie da, ale już udział w kwalifikacjach na pewno. I to chyba z dość wysokim numerem rozstawienia. Przypomnę, iż Maja Chwalińska startowała do eliminacji w Paryżu jako 114. tenisistka rankingu. W kwalifikacjach w Melbourne zobaczymy też pewnie Martynę Kubkę, aktualnie 141 zawodniczkę globu. Więc, jak Bóg da, w I rundzie wielkoszlemowych zawodów Austalian Open możemy zobaczyć choćby sześć Polek. W wersji optymistycznej, rzecz jasna. Natomiast realnie patrząc byłbym jednak nieco bardziej powściągliwy. Przejście kwalifikacji w turnieju wielkoszlemowym jest zadaniem wyjątkowo trudnym.
Wracając do Magdy Linette. Mam nadzieję, iż ten wygrany turniej da jej porządnego kopa i spowoduje, iż Polka znów uwierzy w to, iż potrafi grać tak, jak to pokazała podczas pamiętnego AO w roku 2023. Bo ona naprawdę grać potrafi. Ma na rozkładzie wiele z tych naprawdę najlepszych. Ale potrafi też przegrać z każdym. Czego dowodem wyżej przytaczane porażki. Oby przyszły sezon zaczął się dla niej równie pięknie jak ten przed blisko czterema laty. Wtedy osiągnęła największy sukces w karierze dochodząc w Melbourne aż do półfinału.
W lutym Magda skończy 35 lat. No to ja jej życzę, żeby w przeddzień tych okrągłych urodzin poprawiła życiówkę i doszła do finału. A tam niech wygra albo przegra ze Świątek. Albo z Chwalińską. Wszystko jedno.
