Janusz Korwin-Mikke 14 listopada nazwał dwudniowe rozmowy Rosji, Ukrainy i USA w Abu Zabi sprawą „beznadziejną” i stwierdził, iż wojna nie jest polskim konfliktem. Trafnie żąda chłodnej kalkulacji interesu narodowego, ale jego wniosek jest zbyt prosty: wynik wojny realnie wpływa na bezpieczeństwo Polski i całej wschodniej flanki NATO.
Korwin-Mikke o rozmowach w Abu Zabi
Janusz Korwin-Mikke skomentował negocjacje prowadzone w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Trzecia runda rozmów trójstronnych rozpoczęła się 10 listopada, a przy stole zasiedli przedstawiciele Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych. Gospodarzem były władze Emiratów. Rozmowy trwały dwa dni.
Polityk ocenił, iż szanse na porozumienie są znikome, ponieważ stanowiska Moskwy i Kijowa pozostają przeciwstawne. Jak relacjonuje portal DoRzeczy.pl, Korwin-Mikke wskazał na rosyjskie żądania terytorialne dotyczące Donbasu i terenów zajętych w obwodzie zaporoskim. Ukraina odmawia oddania ziem, w tym Krymu.
Spór o Krym i granice argumentu
Korwin-Mikke przypomniał decyzję władz Związku Sowieckiego z 1954 roku o przeniesieniu Krymu z Rosyjskiej FSRR do Ukraińskiej SRR. Przywołał też własny pobyt na półwyspie w 1959 roku i dominację języka rosyjskiego. Z tych obserwacji wyprowadził argument podważający ukraińskie roszczenie do Krymu.
Ten wywód pomija rzecz podstawową. Administracyjna decyzja sowieckich władz i skład językowy mieszkańców nie dają prawa do zmiany granic siłą. Po rozpadzie ZSRS Krym pozostawał częścią niepodległej Ukrainy, a Rosja uznawała jej granice. Aneksja półwyspu w 2014 roku nie stała się legalna tylko dlatego, iż Moskwa potrafiła narzucić fakt dokonany. Realizm narodowy wymaga patrzenia na siłę, ale nie może mylić siły z prawem.
„Nie nasza wojna” nie znaczy „nie nasza sprawa”
W haśle Korwin-Mikkego jest ważne ostrzeżenie. Polska nie powinna wysyłać żołnierzy na Ukrainę ani przyjmować cudzych celów wojennych jako własnych. Pomoc Kijowowi musi podlegać rachunkowi korzyści, kosztów i ryzyka. Andrzej Duda również ostrzegał przed próbami wciągania innych państw do wojny, a taka debata nie może być tłumiona moralnym szantażem.
Nie wynika z tego jednak obojętność na rezultat konfliktu. Rosja prowadzi wojnę przeciw państwu położonemu między nią a Polską. Każde przesunięcie rosyjskiej siły wojskowej na zachód zmienia nasze położenie strategiczne. Polski interes wymaga więc dwóch rzeczy naraz: niewchodzenia do wojny oraz niedopuszczenia, by Moskwa uznała agresję za skuteczną metodę przebudowy granic w Europie.
Tę samą miarę trzeba stosować wobec Kijowa. Polska ma prawo żądać prawdy o rzezi wołyńskiej, ekshumacji ofiar, uczciwości w sprawach gospodarczych i poszanowania polskich interesów. Nie jesteśmy klientem Ukrainy. Nie powinniśmy też stawać się zakładnikiem rosyjskiej narracji, która każdy sprzeciw wobec ekspansji Kremla przedstawia jako cudzą wojnę.
Polska potrzebuje własnej doktryny
Korwin-Mikke od lat prowokuje do odrzucenia stadnych odruchów w polityce zagranicznej. Problem zaczyna się wtedy, gdy sprzeciw wobec bezwarunkowego poparcia dla Kijowa przechodzi w lekceważenie rosyjskiego zagrożenia. Jego niedawna aktywność w Mińsku również wywołała pytania o pożytek dla Polski. Sama przekora nie jest doktryną państwową.
Warszawa powinna jasno określić granice pomocy, wykluczyć udział polskich wojsk, wzmacniać armię i prowadzić twardą politykę wobec obu sąsiadów. Potrzebna jest też odporność na presję Berlina, Brukseli, Waszyngtonu, Moskwy i Kijowa. Polska między Brukselą a Rosją nie może wybierać kolejnego patrona, ale musi odzyskać zdolność samodzielnego definiowania swoich celów.
Wojna Rosji z Ukrainą nie jest wojną Polski. Jej wynik jest jednak polską sprawą. Dojrzała polityka narodowa potrafi utrzymać obie te prawdy jednocześnie.
Źródło: DoRzeczy.pl
Źródło: Do Rzeczy
