Jeśli modernizacja, to tylko wspólna

Chwilę później wchodzimy do pierwszego z namiotów. Jak okiem sięgnąć stoły zastawione monitorami, nad którymi pochylają się specjaliści od komunikacji – zarówno w mundurach, jak i po cywilnemu. Ponad ich głowami wiszą flagi – Polski, Turcji, Wielkiej Brytanii, Francji, Stanów Zjednoczonych… Przestrzeń podzielona jest na kilka stref tematycznych. Na dłużej zatrzymuję się w tej, która została poświęcona wymianie informacji taktycznych. Centralnym punktem jest tutaj monitor z mapą. Na niej różnokolorowe ikonki, przedstawiające pododdziały niższego szczebla. Na niebiesko nasi, na czerwono wróg, przeciwko któremu trzeba poprowadzić działania. – W zadanie zaangażowani są specjaliści z 12 państw. W użyciu mamy różne systemy do gromadzenia i przesyłania danych, które trzeba ze sobą zgrać, korzystając z odpowiedniego interfejsu. A nie jest to łatwe zadanie – przyznaje jeden z ekspertów tej sekcji.

Podobnie jest w kolejnym namiocie, gdzie ćwiczą specjaliści od wojskowej logistyki i medycyny pola walki. – Interesuje nas bardzo wiele aspektów. Skupiamy się na przykład na kwestiach, które dotyczą dostarczania poszkodowanych do szpitala i ich leczenia – tłumaczy John Craib, który koordynuje działania w tym obszarze tematycznym. Jak to wygląda w praktyce? – Przypuśćmy, iż na polu walki ranny został żołnierz z Polski. Figuruje on w rejestrach swojej armii, która ma określone procedury. Może się jednak zdarzyć, iż poszkodowanym będą się musieli zająć choćby Brytyjczycy. Co zrobić, by mogli sprawnie i gwałtownie skorzystać ze zgromadzonego przez Polaków zasobu danych? To właśnie staramy się przetestować – mówi Craib. Podobnie wyglądają ćwiczenia w obszarze logistyki. – Tu interesują nas przede wszystkim łańcuchy dostaw. Musimy mieć wgląd w to, co jest transportowane i w jakich ilościach. Do tego dochodzi produkcja, w tym nowoczesne technologie związane z drukiem 3D. Obieg informacji trzeba zorganizować w taki sposób, by każdy z sojuszników mógł uzyskać szybką informację na temat dostępnych zasobów, a w razie potrzeby z nich skorzystać – wyjaśnia Craib.

Sporo dzieje się także poza namiotami, gdzie prezentowane są systemy łączności satelitarnej. – To sprzęt odporny na zagłuszanie, a przy tym bardzo funkcjonalny. Łączymy rozwiązania cywilne i wojskowe, zaś informacje pozyskujemy z trzech satelitów. Jednego wystawia Francja, drugiego Włochy, zaś trzeciego Luksemburg – tłumaczy przedstawiciel jednej z francuskich firm, zaangażowanych w ćwiczenia.

Tymczasem kończymy obchód. Czas na spotkanie z przedstawicielem instytucji, która ćwiczenia organizuje. Przy okazji CWIX do Bydgoszczy przyjechał z USA gen. Marcus Annibale, zastępca szefa sztabu Sojuszniczego Dowództwa NATO ds. Transformacji. Przyznaje on, iż samo przedsięwzięcie na pierwszy rzut oka może się wydawać mocno techniczne. – Nasze zespoły przeprowadziły 30 tys. testów z interoperacyjności, skupionych na sieciach, obsłudze danych, aplikacjach, systemach dowodzenia i kontroli, a także innych technologiach – wylicza oficer. – Cel jednakże jest prosty. Na CWIX chcemy się upewnić, iż siły sojusznicze i partnerskie mogą się komunikować, wymieniać poufnymi danymi, podejmować decyzje oraz działać wspólnie i skutecznie wtedy, kiedy jest to najbardziej potrzebne. A teraz jest to potrzebne bardziej niż kiedykolwiek – przyznaje gen. Annibale. Świat staje się coraz bardziej niestabilny, a jednocześnie w błyskawicznym tempie pojawiają się nowe technologie i rośnie ilość danych, które trzeba przetworzyć. Jakby tego było mało, potencjalni adwersarze Sojuszu gwałtownie dostosowują się do nowych realiów. – Wyzwaniem dla członków NATO nie jest tylko modernizacja. Ważne, by modernizować się wspólnie. A CWIX pomaga się skupić właśnie na tym – podsumowuje gen. Annibale.

Bydgoskie ćwiczenia kończą się jutro.