Długo wierzono, iż politykę zagraniczną można prowadzić głównie werbalnie. Ostatnie lata przyniosły jednak dość zaskakujące odkrycie. Sojusznicy, podobnie jak potencjalni klienci, znacznie bardziej interesują się tym, co mamy w magazynie, fabryce i na linii produkcyjnej, niż tym, co napisaliśmy w kolejnym komunikacie. Paradoksalnie czołg okazał się argumentem dyplomatycznym, amunicja – instrumentem polityki bezpieczeństwa, a zdolność do produkcji i serwisowania uzbrojenia – całkiem praktyczną formą budowania wpływów. Pozostaje tylko ustalić, czy Polska potrafi z tej lekcji zrobić system, czy też będziemy najpierw kupować uzbrojenie, potem wymyślać strategię, a na końcu zastanawiać się, gdzie adekwatnie w tym wszystkim jest nasz przemysł.
