Frank Beard z ZZ Top nie żyje. Perkusista miał 77 lat

Zdjęcie: Frank Beard z ZZ Top nie żyje. Perkusista miał 77 lat

Frank Beard, perkusista ZZ Top, zmarł 17 sierpnia 2026 roku w wieku 77 lat, podał zespół. Muzyk odchodził w opiece hospicyjnej na ranczu w Richmond w Teksasie, przy rodzinie. Dla fanów rocka to koniec kolejnego rozdziału klasycznego, rzemieślniczego grania, którego nie da się zastąpić algorytmem.

Odszedł perkusista klasycznego składu ZZ Top

Frank Beard nie żyje. Oficjalna strona ZZ Top podała, iż perkusista zespołu zmarł 17 sierpnia 2026 roku w wieku 77 lat. Muzyk był pod opieką hospicyjną na swoim ranczu w Richmond w Teksasie, a przy jego odejściu byli członkowie rodziny. To wiadomość żałobna dla ludzi, którzy pamiętają rock jako pracę zespołu, rytm, pot i konsekwencję, a nie tylko produkt do przewijania w telefonie.

Beard przez 56 lat był perkusistą ZZ Top. Razem z gitarzystą Billym Gibbonsem i basistą Dustym Hillem stworzył jeden z najbardziej rozpoznawalnych składów w historii amerykańskiego blues rocka. Po śmierci Hilla w 2021 roku do zespołu dołączył Elwood Francis, ale rytmiczny fundament klasycznego ZZ Top przez dekady kojarzył się właśnie z Beardem. Paradoksalnie był też tym członkiem tria, który przez lata nie nosił długiej brody.

Komunikat zespołu i odwołane koncerty

W komunikacie Gibbons pożegnał Bearda jako przyjaciela, współpracownika i innowacyjnego perkusistę z Teksasu. Zespół poinformował też, iż śmierć muzyka wymusiła odwołanie koncertu zaplanowanego w Salt Lake City oraz środowego występu w Colorado Springs. Obecna trasa „The Big One!” ma zostać wznowiona w Austin City Limits, miejscu ważnym dla Bearda i samego zespołu.

Kontekst zdrowotny był znany wcześniej, ale redakcyjna uczciwość wymaga ostrożności. Na początku sierpnia odwołano koncert ZZ Top w Hollywood Bowl, a media informowały o problemach zdrowotnych perkusisty. Los Angeles Times pisał, iż Michael Monahan miał zastępować Bearda w trasie. Zespół nie podał publicznie szczegółowej przyczyny śmierci. I na tym należy poprzestać.

Rytm, który trzymał zespół przez dekady

Associated Press przypomniała, iż ZZ Top sprzedał ponad 50 mln płyt, miał sześć singli numer 1 na liście Billboard Mainstream Rock Airplay i trzy nominacje do Grammy. W 2004 roku grupa trafiła do Rock & Roll Hall of Fame. To liczby ważne, ale nie tłumaczą wszystkiego. Beard był muzykiem od fundamentu. Nie budował widowiska miną ani krzykiem. Trzymał puls.

Największe utwory ZZ Top, w tym „La Grange”, „Tush”, „Gimme All Your Lovin'”, „Sharp Dressed Man” i „Legs”, rosły na prostocie, bluesowym nerwie i dyscyplinie sekcji rytmicznej. W czasach, gdy popkultura lubi udawać, iż wszystko jest płynne i wymienne, taki dorobek przypomina rzecz podstawową: styl bierze się z charakteru, a charakter z lat pracy. Publiczność może nie znać nazwiska perkusisty tak dobrze jak twarzy wokalisty. Bez niego jednak nie ma tego samego zespołu.

Pamięć o muzyce bez hałasu

Śmierć Bearda domyka kolejny fragment epoki, w której zespoły miały własne brzmienie, własną cierpliwość i własny kod. To nie była muzyka sterylna. ZZ Top łączył blues, rock, humor i teksańską surowość. Dla konserwatywnego spojrzenia na kulturę ważne jest właśnie to: zakorzenienie, warsztat i rozpoznawalność, a nie pogoń za chwilową modą narzuconą przez rynek.

Takie odejścia przypominają również, iż pamięć o muzykach powinna być spokojna i konkretna. W Polsce podobne spory o dziedzictwo zespołów i granice komentowania sceny muzycznej wracają regularnie, czego przykładem był spór o Budkę Suflera i granice satyry. W przypadku Bearda najważniejsza jest jednak cisza po werblu. Zostaje dorobek, nagrania i rytm, który przez ponad pół wieku pomagał utrzymać ZZ Top na scenie.

Żałoba nie potrzebuje wielkich słów. Frank Beard był częścią zespołu, który stał się znakiem amerykańskiego rocka. Dziś wypada powiedzieć prosto: odszedł muzyk starej szkoły, a taka szkoła staje się coraz rzadsza.

Źródło: ZZ Top, Associated Press, Los Angeles Times.