Fenomen Miłości. Wewnętrzna podróż do Źródła
O miłości można pisać bez końca. Ale co powiedzieć o miłości tej prawdziwej, istniejącej w Obrazie i podobieństwie Boga? Jak wyrazić słowami Jej doskonałość? Mówiąc językiem Obrazu i Podobieństwa: Miłość jest wyjątkowym darem. dla wszystkich człowieka miłość to najważniejszy dar, ale też jedno z najbardziej złożonych zagadnień. Prawdziwe oblicze miłości odsłania nam poznanie struktury Osoby Boga, z którą winniśmy się zapoznać i dostrzec jej znaczenie w naszym życiu, gdyż my sami jesteśmy nośnikami tej rzeczywistości. Wszystko zależy od tego, kto i jak będzie w niej partycypował. W ludzkich dociekaniach pojawiają się różne interpretacje miłości, pojmujące ją jako stan, emocje, a także różne typy relacji międzyludzkich. Chociaż każde z tych wyjaśnień zdaje się sugerować ten sam wspólny mianownik: nas i naszą rolę w relacjach miłości.
Gdy obserwujemy płaszczyznę Miłości w Bogu – to znaczy, gdy świadomie koncentrujemy naszą uwagę na Pierwotnej Prokreacji, to dostrzegamy moment powstania „cząstki miłości” w osobie ludzkiej właśnie w tym momencie. Czy dotyczy to tylko pierwszych ludzi, czy też dar „cząstka miłości” poprzez prokreację pokoleń jest rzeczywiście w nas obecna? Chociaż wydaje się to być oczywistością, to od wieków jest akceptowana jako sposób istotnych relacji międzyludzkich i transcendentnych we wszystkich ludach i kulturach starożytnych narodów. Minione pokolenia zrobiły wszystko, co w ich mocy, aby zachować tę wielką tajemnicę naszego związku z Obrazem i podobieństwem Boga i przekazać nam w słowach zawartych w Biblii napisanej w minionych stuleciach.
Czasami stwierdzamy ze zdziwieniem, odkrywając prawdziwe Źródło w nas istniejącej miłości. Teraz mamy okazję zbliżyć się do płaszczyzny MIŁOŚCI i podjąć podróż badawczą, połączoną z pielgrzymką w głąb. W tym zbliżeniu zanurzymy się w jedną z najwspanialszych, najcnotliwszych, najbardziej nieskazitelnych wartości substancjalnych boskiej osoby, jakie posiada w swoim wnętrzu. Wchodząc w relacje, odkryjemy najpiękniejsze promienie miłości, jakich moglibyśmy sobie kiedykolwiek wyobrazić. To właśnie wtedy znajdziemy się w akcie miłości z Miłością i stając twarzą w twarz, dostrzec szansę, jaką niesie ze sobą, w której żyjemy już wiecznością w tej ziemskiej rzeczywistości. Miłość Boga jest wieczna – cząstka tej miłości, będąca w nas, także posiada znamiona wieczności. W afirmacji znaleźliśmy się w doskonałości cnót boskich, emanujących promieniami w nasze jestestwo. Skoncentrowani na płaszczyźnie Miłości, doświadczamy zrozumienia jej przesłania, jakbyśmy od zawsze znali jej język.
Gdy patrzymy na naszą miłość, gdy jej doświadczamy, to widzimy, jak pojawia się chęć, pragnienie głębokiego poznania i zrozumienia drugiej osoby, spędzania z nią czasu, a także dzielenia z nią (z nim) swojego życia. Potężne doznanie przechodzi przez naszą osobę, charakteryzujące się zaufaniem, otwartością na zaangażowania, wzajemną troską o rozwój. Cechy te w prosty sposób św. Paweł przedstawił w pierwszym liście do Koryntian (1 Kor 13) w trzynastym rozdziale. Nigdy nie zgłębimy miłości w całej pełni, gdyż ona nie jest uczuciem, namiętnością, ale zasadą substancjalną istniejącą w Bogu. My, ludzie, staramy miłość ukazać poprzez cechy, o których mówi św. Paweł: Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, ale współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje (1 Kor 13, 4-8). Wymienione przejawy miłości są aktami serca ludzkiego, zaś fundament zawarty w „cząstce miłości” to dar boskiej substancjalności z doskonałą świętością. Natomiast pojęcie emocji, sympatii do bliźniego, wybaczenie, okazane miłosierdzie i gotowość do poświęceń – choćby wobec nieprzyjaciół – to znamiona ludzkiej afirmacji wobec innych. Człowiek zbyt często miłość dostrzega jako swego rodzaju emocje, uczucia, jednakże sedno miłości tkwi w płaszczyźnie „cząstki miłości”, która niejako jest jak tafla wody jeziora, zaś emocje i uczucia są falami tej rzeczywistości. Ta „cząstka miłości”, którą otrzymaliśmy z Obrazu i Podobieństwa Boga, posiada wszystkie wymienione cechy, ale jest ponad nimi, gdyż jest darem substancjalności Boga. Ponieważ poprzez cechy wskazujemy na to, iż kochamy i to przez nie staramy dotrzeć do zasady miłości, przekraczając uczucie, i wchodzić w afirmację zaangażowania w rozwój własnej osoby.
Uczynki wedle cech miłości są widoczne i pozwalają nam afirmować soki ożywcze ze Źródła Życia. Mówi się, iż miłość jest modlitwą! Modlitwa jest językiem zrozumiałym dla osoby, z którą się komunikujemy! Jaka piękna jest miłość i jaka prosta. Podobnie tak piękne są ludzkie uczucia i emocje płynące z substancji „cząstki miłości” otrzymanej w darze ze Źródła Życia z tej rzeczywistości – to nasz wewnętrzny substrat uzdalniający do miłości innych osób i świata w aspektach bezinteresowności. Jednakże ta afirmacja dotyczy godności osób, z którymi wchodzimy w relacje, gdyż one przemawiają do sił twórczych Miłości. Miłość jest wartością substancjalną, którą rozpoznaje Źródło Życia. Uczucie jest falą przemawiającą językiem zrozumiałym do drugiej osoby. Możemy być pewni, iż dotarło do celu. o ile twoja modlitwa jest poruszona głębią miłości i wyrażona w fali języka, to cel twój jest osiągnięty, a modlitwa wysłuchana. Tajemnica tkwi w posiadanym darze obrazu i podobieństwa Boga, czyli w „cząstce miłości ↔ miłość”, która aktywnie uczestniczy w zjednoczeniu z Źródłem Życia. Stąd nic dziwnego, iż modlitwa czyni cuda! Aby nasze modlitwy zostały wysłuchane, musimy odrzucić wątpliwości, tak by światło wiary tkwiące w fali uczuć i emocji scalało z potęgą Boga.
Aby w pełni pojąć miłość w jej boskim wymiarze, najważniejsze jest zanurzenie się w kontemplacji atrybutów samego Boga. Nie jest to jedynie intelektualne ćwiczenie, ale głęboka wewnętrzna podróż. Poświęćmy czas na świadome medytowanie nad Jego wszechmiłością, nieskończonym miłosierdziem, niezachwianą sprawiedliwością i wszechprzenikającą mądrością. Wyobraźmy sobie te cechy jako czyste, rozświetlające promienie, które przenikają nasze serce, umysł i całe jestestwo. Czytanie fragmentów Pisma Świętego, które opisują te atrybuty, może być punktem wyjścia. Modlitwy kontemplacyjne, cisza wypełniona obecnością, a choćby kontemplacja majestatu natury – wszystko to może pomóc nam doświadczyć tych boskich jakości „od środka”. Poprzez taką praktykę, miłość przestaje być abstrakcyjnym pojęciem, a staje się żywym doświadczeniem, które kształtuje nasze pojmowanie prawdy o Bogu i o sobie.
Doniosłe wskazanie o potrzebie przekraczania polaryzacji wskazują słowa Jezusa zapisane w Ewangelii Marka (Mk 11, 22-25), przypominające nam o potędze wiary, modlitwy i miłosiernej miłości wobec bliźnich, żeby nie niweczyć scalenia ze źródłem życia innych i siebie. W słowa, które podaje nam Ewangelista, prawdopodobnie są nam znane od dawna, przypominają o istotnych wartościach dla naszego życia, iż kiedy o coś w modlitwie prosimy i chcemy, by została wysłuchana, musimy przestrzegać zasad. Jezus powiedział: „Miejcie wiarę w Boga! Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: „Podnieś się i rzuć się w morze”, a nie wątpi w duszy, ale wierzy, iż spełni się to, co mówi, tak mu się stanie. Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, iż otrzymacie. A kiedy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeżeli macie co przeciw komu, aby także Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wykroczenia wasze” (Mk 11, 22-25). Przejrzystość tych słów odsłania nam tajemnicę miłości, czym jest ona, co czyni w naszym życiu. Ukazuje wartości, które wiążą nas z Bogiem, ze sobą nawzajem, ze światem i z wszechświatem. Dostrzegamy, czym jest „substancja – cząstka miłości” przenosząca nasze modlitwy, uczynki, jako wyraz miłości w głąb jestestwa innych osób, uczestniczących w darze życia na obraz i podobieństwo Boga i utrzymującego całą ludzkość w Jedności ze Sobą. Płaszczyzna Miłości Boga poprzez swoją afirmację wobec innych osób łączy nas wszystkich. Dostrzegamy potrzebę wybaczenia, odrzucenia grzechu, gdyż owa destrukcja nie pozwala na scalenie w miłości. I to jest to! Co wskazuje na potrzebę okazywania współczucia błądzącym, aby mogli odrzucić złe emocjonalne doświadczenia i wrócić do zdrowych afirmacji życiowych. Jak wiemy z zaistniałych rzeczywistości, wielu zagubiło się w złudnych ideologiach, tracąc zdolność afirmacji Obrazu i podobieństwa. Utrata wewnętrznej wymiany między źródłem życia a biorcą objawia się w kryzysie zdrowia, utratą adekwatnych relacji społecznych. Winno nastąpić weryfikacja i powrót do relacji płynących w aspektach: „z Wnętrza do wnętrza” w posiadanym kluczu „cząstki miłości, bóstwa i ducha”. Na co wskazuje Jezus w Ewangelii Mateusza: `Proście, a będzie wam dane` (Mt 7, 7). Zachęca do modlitwy i wyraża pewność, iż szczere zjednoczenie z Bogiem skutkuje spełnieniem prośby. W tej relacji jesteśmy otoczeni strukturą Osoby Boga, Jego Imieniem, Jego wszechmocą Bóstwa, Ducha i Miłości – dla którego nie ma rzeczy niemożliwych. Być człowiekiem modlitwy, być otulonym płaszczem Bożej miłości, zadowolonym Dzieckiem Boga ze świadomością stanu nadprzyrodzonej rzeczywistości. Aby dojść do tego punktu, nasza modlitwa musi być bez ukrytego motywu, wynikającego z naszego ego. Wielką tajemnicą prośby modlitewnej jest nie narzucanie własnych przekonań i wyborów, ale powinna mieć na uwadze to, co afirmuje Źródło Życia, to, co najbardziej dobre dla proszącego ma Dawca, gdyż On zna lepiej, co powinniśmy otrzymać, a co nie, co służy jego dobru, a co będzie szkodzić. Mówiąc innymi słowy: uczmy się szanować Wolę Boga wypływającą z Miłości do swego dziecka. Pamiętajmy o działaniu wewnętrznym i zewnętrznym wobec innych. Gdy czujemy, iż jesteśmy otoczeni miłością naszych ukochanych i to wtedy jesteśmy otuleni ich „cząstką miłości”, łączącą się z naszą „cząstką miłości”, wtedy jesteśmy otuleni „Płaszczyzną Miłości Boga”, obdarzającą nas pokojem w naszym życiu osobistym, rodzinnym, wspólnotowym, jest to wówczas jednocześnie język i kod otwierający drzwi do wszelkich możliwości. Czasem słyszy się pretensje do Boga: „Prosiłem Boga, aby mnie uzdrowił i mnie nie wysłuchał`. Prośba nie mogła się spełnić, bo nie jest to język, który mogłaby rozpoznawać płaszczyzna Boskiej Miłości. Musimy pamiętać, iż należy „mówić – uczynkami” do Boga z perspektywy posiadanej „cząstki miłości”, tak, aby powstał impuls wzbudzający reakcję, która wnikając w Źródło Życia, tworzy przemianę w wyższy stan świadomości. To ten stan jest świętą przestrzenią, w której zaczynają się spełniać marzenia modlitwy i następują cuda w Miłości. Miłość, w swojej najgłębszej i najbardziej uniwersalnej formie, jest siłą napędową wszechświata, odwiecznym źródłem istnienia. W kontekście wiary, miłość Boga jawi się nie tylko jako transcendentna wartość, ale jako aktywny dar, który przenika ludzką egzystencję, oferując nam możliwość uczestnictwa w czymś większym niż my sami. Jak stanowi podane zagadnienie, Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu udziela człowiekowi „cząstki miłości”, która splata się z jego sercem, tworząc most między tym, co boskie, a tym, co ludzkie.
Miłość oparta na boskim podobieństwie nie pozostaje bierna; ona aktywnie przejawia się w konkretnych czynach. Kluczowym elementem tej aktywnej miłości jest praktyka miłosierdzia i przebaczenia. Jest to świadomy wybór, by odzwierciedlać boską naturę w naszych relacjach, choćby wobec tych, którzy nas zranili lub sprawili trudność. Rozwijanie empatii, refleksja nad sytuacjami wymagającymi przebaczenia, a także aktywne poszukiwanie możliwości pomocy innym – to wszystko stanowi wyraz tej miłości. Kiedy okazujemy miłosierdzie, doświadczamy go sami, a nasza `cząstka miłości` staje się bardziej żywotna i promienna, odzwierciedlając nieskończone miłosierdzie Boga. Ta boska iskra, wpisana w nasze serca, jest czymś więcej niż tylko uczuciem. Jest ona fundamentalną wartością, która umożliwia nam przekroczenie ograniczeń naszej doczesności i nawiązanie kontaktu z boską rzeczywistością. To dzięki niej możemy doświadczać transcendencji – tego niezwykłego stanu, w którym granice między Bogiem a człowiekiem stają się płynne, a wzajemne przenikanie tworzy harmonijną całość. Ta harmonia, jeżeli pielęgnowana, wprowadza do naszego życia to, co nazywamy „Sacrum Miłości Boga” – świętość, która nie jest odległa, ale żywa i obecna w nas samych.
Zrozumienie miłości jako aktu wolnej woli i świadomego zaangażowania jest kolejnym filarem na drodze do poznania jej boskiego podobieństwa. Miłość nie jest jedynie ulotnym uczuciem czy biernym stanem, ale aktywnym wysiłkiem, który wymaga zaangażowania w rozwój siebie i innych. Nosimy w sobie `cząstkę miłości` – boski dar – ale to od nas zależy, jak go pielęgnujemy i kierujemy. Nasze codzienne wybory, decyzje o zaangażowaniu w relacje, praca nad własnymi słabościami – wszystko to stanowi świadome budowanie na fundamencie tej boskiej iskry. Jesteśmy aktywnymi uczestnikami w procesie miłości, a nie tylko jej biernymi odbiorcami. W tym procesie najważniejsze staje się świadome dbanie o serce. Nie chodzi tu o pobożne rytuały czy dogmatyczne formuły, ale o autentyczną troskę o jakość naszej wewnętrznej przestrzeni. adekwatna miłość serca to miłość, która jest otwarta, wybaczająca, współczująca i dążąca do dobra. To właśnie poprzez kultywowanie tych cech w sobie pozwalamy „cząstce Miłości Boga” rozwijać się i promieniować. Im czystsze i bardziej otwarte jest nasze serce, tym łatwiej pozwala ono boskiej miłości przejawiać się w naszym życiu, kształtując nasze wybory, relacje i postrzeganie świata. Uczestnictwo w transcendencji nie jest zarezerwowane dla wybranych czy mistyków. Jest to potencjał drzemiący w każdym z nas, aktywowany przez otwarcie się na boski dar miłości. Gdy pozwolimy tej miłości przenikać nasze codzienne życie, zaczynamy dostrzegać jej obecność w drobnych gestach dobroci, w momentach głębokiego zrozumienia drugiego człowieka, w pięknie natury, a choćby w obliczu cierpienia, które może stać się okazją do rozwoju duchowego.
Aby pogłębić nasze zrozumienie miłości, warto sięgnąć do bogactwa teologicznych i biblijnych tekstów. najważniejsze fragmenty Pisma Świętego, takie jak 1. List do Koryntian czy Ewangelia według Świętego Jana, otwierają przed nami perspektywy na naturę miłości. Analiza tych tekstów w kontekście biblijnego pojęcia `obrazu i podobieństwa Boga` pozwala nam dostrzec niuanse i głębię boskiej miłości. Zachęcam do lektury komentarzy biblijnych i dzieł wielkich teologów, którzy przez wieki zgłębiali tę fundamentalną prawdę. Jest to intelektualne i duchowe zaplecze, które pozwala nam lepiej zrozumieć tę tajemnicę.
Nasze codzienne relacje międzyludzkie są często pierwszym, namacalnym odbiciem boskiej miłości, która w nas działa. Uważna obserwacja i refleksja nad relacjami – rodzinnymi, przyjacielskimi, partnerskimi – pozwala nam dostrzec przejaw tej `cząstki miłości` w innych i w sobie. Momenty bliskości, wzajemnego zrozumienia, wsparcia, a choćby wyzwania i trudności w relacjach, mogą stać się okazjami do wzrostu w miłości. To właśnie w tych interakcjach uczymy się rozpoznawać i pielęgnować boską iskrę, która nas łączy.
Miłość boska może być również doświadczana i wyrażana poprzez sztukę i twórczość. Muzyka, poezja, malarstwo – te formy ekspresji często starają się uchwycić boskie piękno, harmonię i prawdę. Kontemplacja dzieł sztuki, które niosą w sobie pierwiastek transcendencji, może być drogą do doświadczenia boskiej miłości. Tworzenie własnych dzieł, traktowane jako akt duchowy, pozwala nam nadać kształt tej miłości, która w nas drzemie. W ten sposób sztuka staje się mostem łączącym świat widzialny z niewidzialnym, doczesność z wiecznością.
Prawdziwa miłość oparta na boskim podobieństwie zawsze angażuje nas w budowanie wspólnoty, pojednania i sprawiedliwości. Nie jest to tylko osobista podróż, ale również odpowiedzialność za otaczający nas świat. Aktywne włączanie się w działania na rzecz dobra wspólnego, wolontariat, budowanie mostów między ludźmi poprzez dialog i wzajemne zrozumienie – to wszystko stanowi namacalne świadectwo tej miłości. W ten sposób nasze życie staje się odzwierciedleniem Bożej troski o całe stworzenie i przyczynia się do przemiany świata na lepsze.
Podsumowując, miłość Boga, udzielona nam jako „cząstka” w naszych sercach, jest najcenniejszym darem, jaki możemy otrzymać. Jest to klucz do zrozumienia tajemnicy istnienia, do nawiązania głębokiej więzi z Stwórcą i do doświadczenia prawdziwej pełni życia. Dbanie o nasze serce, pielęgnowanie w sobie adekwatnej miłości, to nie tylko obowiązek duchowy, ale przede wszystkim inwestycja w nasze osobiste szczęście i możliwość życia w harmonii z Boską obecnością, która nieustannie pragnie nas prowadzić ku światłu.
