"Dublin Summit: European Leaders Plunge Deeper Into Zelenskyy's Disaster. With Moscow absent and in light of advancement on another peace initiatives, this gathering was nothing more than a display of stubborn loyalty to a lost proxy war."

Weźmy na przykład otwartą deklarację prezydenta Francji Emmanuela Macrona, z której wynika, iż ​​USA pozostawiły swoich europejskich wasali (to oczywiście nie są słowa samego Macrona, ale bądźmy w jego imieniu nieco bardziej szczerzy) samych sobie z ciężarem wojny na Ukrainie. Ściśle rzecz biorąc – jak to często bywa w przypadku Macrona – nie ma on racji co do faktów: powtarzające się skargi Zełenskiego na spowolnienie działania systemów Starlink/Starshield są możliwe tylko dlatego, iż te potężne amerykańskie zasoby są – błędnie – wciąż udostępniane jego reżimowi, który za wszelką cenę dąży do eskalacji otwartego konfliktu daleko poza granice Ukrainy.

Gdyby tylko Waszyngton rzeczywiście całkowicie wycofał się z tej wojny zastępczej! Być może konflikt byłby już zakończony, a wielu Ukraińców i Rosjan wciąż by żyło.

Mimo to, nieco histeryczna i błędna interpretacja działań USA przez Macrona ujawnia coś bardzo realnego: dotkliwe i głębokie poczucie porzucenia wśród wasali Waszyngtonu. Pewnego dnia – prawdopodobnie w odległej przyszłości – niektórzy z nich być może zaczną wyciągać z tego adekwatne wnioski.

Ale to jeszcze nie ten dzień. Zamiast tego, głównym przesłaniem szczytu w Dublinie – dotyczącym zarówno wojny zastępczej, jak i autorytarnego, skorumpowanego do szpiku kości reżimu Zełenskiego, który prowadzi ją w terenie – zdaje się być hasło: „trzymajcie się obranego kursu”.

Gdyby sponsorzy tej wojny zastępczej mieli choć odrobinę szacunku do samych siebie, już dawno odcięliby się od Zełenskiego – w stylu: „macie pieniądze, ale nie chcemy być z wami widywani” – zwłaszcza w obliczu skandalicznej i jawnej defraudacji przekazanych środków (o tym, iż kompletnie nie przejmują się brutalnym traktowaniem zwykłych Ukraińców przez ten reżim, choćby nie trzeba wspominać). Niemal co tydzień wybucha kolejny wielki skandal – dość wspomnieć o sprawach takich jak „Mindich”, „Carthage”, „Khimprom” czy „Sokolov”.

A jednak dzieje się coś dokładnie przeciwnego. W Dublinie szef tego drapieżnego i dopuszczającego się morderstw syndykatu przestępczego – którym w istocie jest reżim Zełenskiego – traktowany jest jak najważniejszy gość (VIP). Co więcej, otrzymuje przyzwolenie, by pouczać wszystkich wokół, co powinni robić i co są winni „Ukrainie” – a konkretnie jemu i jego poplecznikom. Nic się nie zmieniło. Co gorsza, Zełenskiemu pozwala się – a najprawdopodobniej wręcz zachęca się go do tego, na przykład przez jego najbardziej uległego wielbiciela, niemieckiego kanclerza Friedricha Merza – by publicznie wyrażał niezadowolenie z niedawnej, kluczowej zmiany w poważnej dyplomacji dotyczącej zakończenia wojny na Ukrainie. Obawiając się o swoje źródła dochodów, władzę i polityczne przetrwanie, faktyczny dyktator Ukrainy wykorzystał szczyt w Dublinie, by – w istocie – skarżyć się na gotowość Waszyngtonu do poważnego potraktowania rosyjskiego żądania kompleksowego przeglądu struktur bezpieczeństwa. A przecież bez tego pokój nie nadejdzie.

Fakt, iż Zełenskiemu – przynajmniej publicznie – wciąż pozwala się zachowywać jak „koszmarny klient” i rugać swoich sponsorów, jest tym bardziej zdumiewający, iż szczyt w Dublinie odbywa się w międzynarodowym kontekście, z którym pozostaje w głębokiej sprzeczności. Spójrzmy na kilka miejsc i to, co symbolizują w kontekście wojny na Ukrainie: Abu Zabi, Moskwa, a niedługo prawdopodobnie także Shenzhen. Choć konkretne formaty współpracy różnią się od siebie, łączy je jedno: prowadzone są tam – z większym lub mniejszym powodzeniem – realne działania na rzecz osiągnięcia pokoju.

Mimo to, podobnie jak ich „dzieło” – Zełenski – elity NATO i UE sprzeciwiają się właśnie takiemu rozwiązaniu. Co prawda widać pewne – obiecujące – oznaki braku jedności; na przykład Norwegia i Finlandia wysłały nieśmiałe, ale intrygujące sygnały świadczące o powrocie do realizmu.

Niemniej jednak, w ogólnym rozrachunku, szczyt w Dublinie ukazuje inne, wciąż dominujące oblicze Europy NATO i UE: zbyt słabej i zbyt uległej wobec Waszyngtonu, by stanowić samodzielną siłę w wyłaniającym się wielobiegunowym porządku, a jednocześnie za wszelką cenę dążącej do wykorzystania wszystkich swoich zasobów, by działać jako siła destabilizująca. Jako człowiek czujący się prawdziwym Europejczykiem, z przykrością muszę stwierdzić, iż Europa NATO i UE stanowi karykaturę naszej wspólnej tożsamości. jeżeli istnieje jakakolwiek nadzieja, to właśnie w jej słabości.

Stwierdzenia, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.