Dieta ketogeniczna może wspierać leczenie anoreksji

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny, to wyniszczające zaburzenie charakteryzujące się jednym z najwyższych wskaźników śmiertelności spośród wszystkich chorób psychicznych. W Stanach Zjednoczonych co 52 minuty dochodzi do zgonu z jej powodu. W Polsce według szacunków na anoreksję choruje 4-5 proc. młodych ludzi.

Leczenie choroby jest trudne i ma ograniczoną skuteczność. choćby po odzyskaniu prawidłowej masy ciała pacjenci często przez cały czas zmagają się z utrzymującymi się objawami psychicznymi, takimi jak niezadowolenie z własnego ciała, silny lęk przed jedzeniem czy obsesyjne myślenie o sylwetce. To z kolei zwiększa ryzyko nawrotu choroby.

Teraz naukowcy z UC San Diego School of Medicine (USA) wykazali, iż dieta ketogeniczna, stosowana dotąd m.in. w leczeniu padaczki, może przynosić poprawę także u pacjentów z anoreksją.

Przez czternaście tygodni grupa 22 uczestników stosowała nadzorowaną dietę, w której ok. 70 proc. energii pochodziło z tłuszczu, 20 proc. z białka, a 10 proc. z węglowodanów. Pacjenci jedli trzy posiłki i dwie przekąski dziennie. Dieta była ściśle monitorowana, m.in. poprzez pomiary poziomu ketonów we krwi.

Poprawę zaobserwowano u 72 proc. uczestników. Przede wszystkim nie doszło u nich do dalszej utraty masy ciała, a jednocześnie wyraźnie zmniejszyły się objawy depresji. Co ważne, część efektów utrzymywała się także po zakończeniu interwencji.

Autorzy badania podkreślili, iż choć było to badanie pilotażowe i obejmowało niewielką grupę, wyniki wskazują na możliwy kierunek dalszych badań nad leczeniem anoreksji. Zwrócili uwagę na coraz większą liczbę dowodów wskazujących na związek anoreksji z zaburzeniami neurometabolicznymi, co sugeruje, iż bezpośrednia interwencja metaboliczna może regulować funkcjonowanie układu nerwowego i łagodzić objawy psychiczne, których doświadczają pacjenci.

– Pilnie potrzebujemy nowych metod leczenia anoreksji. Nasze badania nad terapią ketogeniczną wykraczają poza standardowe metody leczenia, skupiając się na potencjalnych mechanizmach fizjologicznych leżących u podłoża tego zaburzenia – podsumował współautor badania dr Guido Frank.

Artykuł na ten temat ukazał się w czasopiśmie „Communications Medicine”.