W kontekście Traktatu Ryskiego
W komentarzach pod niedawno zamieszonym artykułem :„Czy „historyk” Donald Tusk, to tylko „pożyteczny idiota?”
pojawił się następujący wpis użytkownika o nicku @Swarożyc: „Stanisław Grabski był idiotą, i to nie pożytecznym, a nie politykiem”. Nie zgodziłem się z tym epitetem prosząc ww. komentatora o uzasadnienie wyrażonej opinii. Otrzymałem lakoniczną odpowiedź: „Powiem krótko: Pokój ryski i jego tam rola.
mam gdzieś jakąś książeczkę w której autor cytuje zdaje się Eugeniusza Kwiatkowskiego, który nazwał go wariatem lub szaleńcem…”.
Przez długie lata korzystania z internetu przyzwyczaiłem się do różnego rodzaju mniej, czy bardziej głupich epitetów i opinii świadczących o małej wiedzy ich autorów, albo o koniecznych kosztach anonimowości i powszechności internetu, co w swoim czasie z gorzką ironią stwierdził S. Lem.
W zasadzie miałem dać spokój i nie wchodzić kolejny, czy raczej setny raz w nic nie dający dialog z beztroskim, nieodpowiedzialnym i bezkarnym użytkownikiem internetu, w tym wypadku portalu WPS1. Jednak w związku z tym, iż już 40 lat temu obroniłem na UŁ pracę doktorską poświęconą poglądom ekonomicznym grupy ekonomistów, w większości zaliczanych do szeroko rozumianego nurtu narodowego w okresie międzywojennym ( 1918-1939) (*) – między innymi poświęconą poglądom S. Grabskiego, nie mogę zostawić bez reakcji takiego intelektualnego, historycznego i politycznego bubla, jak ów epitet komentatora @Swarożyca.
Nie będę specjalnie rozwijał tematu, gdyż nie zwykłem strzelać z armaty do komarów. Uczynię jedynie kilka uwag, które być może umożliwią „intelektualną, historyczną i polityczną resocjalizację” @Swarożyca i jemu podobnych.
Po pierwsze, pracując nad swoją pracą doktorską musiałem zapoznać się nie tylko z poglądami społeczno-ekonomicznymi osób, którym poświęciłem rozprawę, ale także z szerszym tłem historycznym nie tylko okresu 1918-1939, ale także z osadzeniem tego okresu i tych osób w przeszłości i przyszłości nie tylko Polski, ale i Europy. Takie są koszty ale i zyski intelektualne z rzetelnej pracy naukowej. Przyznam, iż najbardziej interesowały mnie osoby i poglądy braci Grabskich ( bo zajmowałem się też poglądami i rolą polityczną młodszego z braci, czyli Władysława Grabskiego-polskiego męża stanu, polityka, parlamentarzysty nurtu narodowo-demokratycznego i agrarystycznego, ekonomisty, socjologa wsi, historyka, wielokrotnego ministra skarbu, bankowca, oraz dwukrotnego premiera II Rzeczypospolitej, autora reformy walutowej (1924), współautora programu reform rolnych).
Po drugie, mało było w pierwszym półwieczu XX wieku, polskich polityków tak dobrze wykształconych, o tak szerokich horyzontach intelektualnych i tak zasłużonych dla polityki polskiej jak Stanisław Grabski – pełniący służbę państwową w najtrudniejszych, najbardziej przełomowych momentach losów Polski w pierwszej połowie XX wieku: ukształtowaniu nowoczesnego środowiska narodowo-demokratycznego na przełomie XIX i XX wieku:, powstaniu niepodległej Polski w roku 1918; w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r,; w czasie II wojny światowej oraz w pierwszym okresie polskiej państwowości po zakończeniu II wojny światowej.
Po trzecie, kwestia Traktatu Ryskiego. Niestety piłsudczykowskie awanturnictwo polityczne ( z podtekstem agenturalnym) i sanacyjne otumanienie, były jednymi z najważniejszych przyczyn polskich tragedii w roku 1920, 1926 i 1939.
Po roku 1989 ponownie wrócił na salony polityczne nurt awanturnictwa piłsudczykowskiego i chorobliwej rusofobii. Realistyczny nurt narodowo-demokratyczny był i jest atakowany przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Tzw. partie „liberalno-wolnościowe” (pozostające pod wpływem poglądów anglosasko-żydowskich) zwalczają nurt narodowo-demokratyczny niemal genetycznie, pomimo, iż w nurcie narodowo-demokratycznym programy liberalne też miały swoich silnych zwolenników, wystarczy wspomnieć chociażby zamordowanego w Oświęcimiu Romana Rybarskiego, którego poglądom poświeciłem też sporo miejsca w mojej rozprawie doktorskiej. Natomiast partia PiS i różne wcześniejsze tzw. nurty „niepodległościowe”, to w czystej postaci sanacyjno-piłsudczykowski zaścianek i poszukiwanie zagranicznego „kuratora” _ anglosaskiego, żydowskiego lub watykańskiego.
Osoby -, które chciałyby poznać poglądy i działalność S. Grabskiego w okresie awantury kijowskiej Piłsudskiego, a potem negocjacji polsko-sowieckich aż do podpisania Traktatu Ryskiego,- odsyłam do „Pamiętników” St. Grabskiego, wyd. Czytelnik 1989 r., t. 2, szczególnie rozdz. III -V; chociaż zachęcam do zapoznania się z całością „Pamiętników.
(*) ZIEMIŃSKI P. i Kierunek historyczny w polskiej myśli ekonomicznej w latach 1918-1939, Łódź: Uniwersytet Łódzki. Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny. Instytut Ekonomii Politycznej 1965, 493 s.
Promotor: prof.dr hab. Wiesław Piątkowski
Krytyczna analiza poglądów Z.Daszyńskie j-Golińskiej , A. Kostaneckiego, R.Rybarskiego, St.Głąbińskiego oraz St. i Wł. Grabskich
dot. kwestii-metodologicznych i podstawowych kwestii teoretycznych
m.in. na zatrudnienie oraz politykę społeczno-gospodarczą Polski
międzywojennej. ( Patrz m.in.: INFORMACJA o rozprawach doktorskich i habilitacyjnych z zakresu zagadnień pracy / zakończonych w 1985 r./
PZ
