Co kierowało zamachowcem z Krakowa? Fascynacja mordercami i subkultura TCC

magnapolonia.org 1 hour ago

Co kierowało sprawcą zamachu w Krakowie? Analizujemy fascynację Michała Oksińskiego masowymi mordercami oraz zjawisko subkultury TCC.

Dlaczego Michał O. dokonał masakry w Krakowie? Czym się kierował? Co popchnęło go do tego szaleństwa? Czy był skrajnym prawicowcem, jak twierdzi minister Marcin „pogłos” Kierwiński, a może to psychopata, który na skutek jakiegoś silnego bodźca zdecydował się zabijać przypadkowych ludzi?

Zamachowiec nie pozostawił po sobie żadnego listu pożegnalnego ani też żadnej innej formy spisanego lub nagranego manifestu, z którego moglibyśmy dowiedzieć się więcej o jego motywacjach lub poglądach. Ten fakt zresztą podważa narrację forsowaną przez ministra Kierwińskiego i gorączkowo broniącego go ministra Żurka o politycznej motywacji sprawcy. Co więc wiemy o rzeczywistych powodach jego ataku? Z każdym dniem wyłania się coraz więcej elementów, które możemy ze sobą powiązać, ale już teraz widać, w jakim kierunku to zmierza.

Zamach w Krakowie – co wiemy o motywach sprawcy?

W miejscu pracy zamachowca dostrzeżono napis „GGER”, który agenci ABW rozszyfrowali jako „Good Game Elliot Rodger”. Co to oznacza? W 2014 r. w Kalifornii Elliot Rodger przeprowadził zamach bardzo podobny do tego z Krakowa. Być może stanowił on choćby inspirację dla Michała O. Obydwaj byli w podobnym wieku, odpowiednio 22 i 24 lata. Rodger najpierw zaatakował nożem dwóch swoich współlokatorów oraz ich znajomego. Z kolei Michał O. zabił swoich domowników. Następnie Rodger, przemieszczając się czarnym BMW, strzelał do losowych przechodniów. Podobnie działał morderca z Ostrowca Świętokrzyskiego, który jadąc czarnym Subaru, strzelał do spacerujących w pobliżu krakowskiego Rynku osób. Obydwaj pozbawili życia kilku przypadkowych ludzi, choć prawdopodobnie chcieli wyrządzić większe szkody. Mieli bowiem przy sobie około 500 sztuk amunicji. Na szczęście gwałtownie zostali powstrzymani.

Główna różnica między tymi dwoma sytuacjami polega na tym, iż zamachowiec z Kalifornii sporządził ideowy testament, z którego mogliśmy się dowiedzieć o powodach jego szalonego rajdu. Dlaczego zabijał? Chciał zemścić się na ludzkości, ponieważ czuł się samotny, odrzucony i niechciany przez kobiety. Michał O. nie pozostawił po sobie niczego, co jednoznacznie wskazywałoby na jego motywacje, a przynajmniej na ten moment niczego takiego nie znaleziono.

Lista nazwisk nie kończy się na Rodgerze. Śledczy ustalili bowiem, sprawdzając zawartość komputera zamachowca z Ostrowca Świętokrzyskiego, iż interesował się także osobą Andersa Breivika, Teda Kaczyńskiego czy Charles’a Mansona. W zasadzie jedynym, co łączy te osoby, jest to, iż byli sprawcami masowych morderstw. Niestety, minister Żurek postanowił wspomnieć tylko o jednym z nich – Breiviku. Powód jest oczywisty. Zamachowiec musi zostać zaszufladkowany jako prawicowiec, inaczej posypie się cała dotychczasowa narracja obecnego rządu i nie będzie możliwe jej dalsze eksploatowanie w celach politycznych. Nieprzypadkowo zatem spośród całej gamy morderców wybrano właśnie Andersa Breivika, dzisiaj znanego jako Jan Johansen.

To on bowiem strzelał do uczestników obozu letniego dla młodzieży, zorganizowanego przez lewicową norweską Partię Pracy. Wystarczy zatem dolepić Michałowi Oksińskiemu twarz Breivika. Czy to jednak wyjaśni przyczyny zbrodni? Z pewnością pomogłoby to gwałtownie zamknąć śledztwo, ale nie udzieli nam odpowiedzi na kolejne ważne pytania. A iż nie zgadzają się inne fakty – nie tylko wspomniana już fascynacja Michała Oksińskiego całą gamą masowych morderców, ale także to, iż w przypadku Breivika mieliśmy do czynienia ze ściśle wybranym gronem ofiar, a sam zamachowiec pozostawił po sobie manifest ideowy – to tym gorzej dla faktów.

Dlaczego ten młody Ostrowczanin postanowił pójść w ich ślady? Co go do tego popchnęło? Skąd to zapatrzenie w masowych morderców, ich zbrodnie i tak brutalną skalę przemocy?

Wydaje się, iż odpowiedź już znamy. Nie zrozumiemy jej jednak bez jeszcze jednego ważnego elementu, który często jest pomijany. Sprawy zamachów szkolnych nożowników i atak terrorystyczny z Krakowa mają bowiem wspólny mianownik (!). Część osób zaczyna go dostrzegać, ale przeważnie jest on bagatelizowany lub niezrozumiany. O czym mowa?

To true crime community (w skrócie: TCC), czyli ruch, o którego istnieniu mogliśmy się przekonać w związku z atakami przeprowadzonymi przez polskich nastolatków na polskie szkoły, co dla ogółu Polaków było nie bez powodu ogromnym szokiem. Czym charakteryzuje się ten ruch? Pisaliśmy już o tym poniekąd w artykule pt. Bezstresowe wychowanie z nożem w ręku.

Skąd wzięła się TCC?

Tym razem przyjrzymy się TCC nieco dokładniej. Ta subkultura wyłoniła się częściowo z innej, bardzo specyficznej, wysoce kontrowersyjnej, a choćby wręcz mrocznej grupy o nazwie Columbiners. Jej członkowie są obsesyjnie zafascynowani osobami Erica Harrisa i Dylana Klebolda, czyli sprawcami jednej z największych masakr szkolnych w USA, dokonanej na terenie Columbine High School w 1999 r.

Owo uwielbienie dla nastoletnich sprawców tamtej masakry to nie jest wyłącznie makabryczna sprawa z przeszłości, o czym mieliśmy nieszczęście przekonać się w tym roku. Morderca p. Darii (szkolnej woźnej), który odebrał jej życie podczas ataku terrorystycznego na szkołę w Leszczydole-Nowinach, miał bowiem ustawioną na swoim koncie na TikToku rolkę, która przedstawiała zdjęcie właśnie z zamachu w Columbine. Czysty przypadek, prawda?

Co jeszcze możemy powiedzieć o TCC?

Jest kilka powtarzalnych elementów, które można wyodrębnić. Oprócz chorej fascynacji seryjnymi i masowymi mordercami, szczególnie sprawcami masakr szkolnych, członkowie tej subkultury otwarcie gloryfikują zamachowców i traktują ich jak swoich idoli (powstaje zjawisko idolizacji). Widać tutaj poważne deficyty, jeżeli chodzi o dobór autorytetów, a także izolowanie się od osób, które potencjalnie mogłyby się nimi stać. Ponadto ekscytują się treścią pozostawionych manifestów i przebiegiem zbrodni. Tworzą fanowskie materiały gloryfikujące sprawców masowych zabójstw, grafiki (fanarty) i profile. Zamachowców traktuje się jak celebrytów, co wytwarza wokół nich niemal coś na kształt kultu.

Siłą rzeczy powoduje to wzrost tendencji do naśladowania zachowań sprawców, np. w codziennym ubiorze, a choćby odtwarzania ich zachowania, sposobu bycia i charakterystycznych cech. Często wręcz przybiera to postać swoistego cosplayu. W skrajnych przypadkach przechodzą od naśladowania sprawców do samodzielnego planowania, a niekiedy wręcz przeprowadzania zamachów. Wokół nich zaczyna tworzyć się już niemal wzorzec kulturowy, a sama subkultura zdaje się mieć już światowy zasięg.

Po czym możemy poznać członka tej subkultury?

Wśród charakterystycznych znaków rozpoznawczych z pewnością mamy posługiwanie się względnie jednolitą symboliką. Najczęściej w profilach pojawia się hełm taktyczny (również jako emoji), rzadziej nóż czy kamizelka kuloodporna, a także elementy związane z mizantropią (mizantropia to postawa polegająca na niechęci, a niekiedy wręcz nienawiści wobec ludzi). Powszechna jest też postawa nihilistyczna i fascynowanie się przemocą dla niej samej, jakby stanowiła jakąś wartość samą w sobie.

Do tego dochodzi specyficzny kod językowy. Ponadto często zakładają konta np. na TikToku, którym nadają pseudonimy nawiązujące do znanych masowych morderców. Swoje wpisy często oznaczają hashtagami: #tcc, #truecrimetok, #teeceecee, #truecringecommunity, #truecringe, #targetaudience, #rampage, #ER (od Elliota Rodgera), #bohatER (podobnie jak poprzedni), #rira (od Richarda Ramireza – znanego też jako Night Stalker), czasami też zapisywany jako #rire czy #rirra. Do tego dochodzą jeszcze wspomniane na początku artykułu #goodgame i #gg, które stanowią wyraz aprobaty dla „osiągnięć” danego zamachowca. To coś jak pochwała za „dobry rajd”, czyli przeprowadzenie masowej masakry. Może to też oznaczać pewne ironiczne podejście do życia, zgodnie z którym jest ono tylko grą, w którą mamy okazję zagrać wyłącznie jeden raz. W każdym razie wymienione symbole i opisany kod językowy pomagają członkom tego środowiska rozpoznawać się w Internecie. Dzięki temu możemy także my dowiedzieć się czegoś o nich.

Okazuje się przy tym, iż poglądy ideologiczne zamachowców schodzą na drugi plan, a członkom tej subkultury nie przeszkadza, aby w tym samym momencie podziwiać morderców z dwóch różnych biegunów światopoglądowych, różniących się diametralnie, jeżeli chodzi o ich podłoże motywacyjne. Nie chodzi więc z całą pewnością – jakby chcieli tego ministrowie rządu Tuska – o skrajnie prawicowy ruch, ale o subkulturę gloryfikującą akty masowych morderstw z powodu chorej fascynacji przemocą. Tym, co ich spaja, jest kult sprawców, a nie wspólny system przekonań, chyba iż mówilibyśmy o nihilizmie i mizantropii. Bynajmniej nie jest to wyłącznie stanowisko naszej redakcji. Do takich wniosków prowadzą badania Combating Terrorism Center przy West Point z lutego 2026 r., czy wyniki działalności operacyjnej FBI (Cyber Alert Number: I-030625-PSA)[1], choć te opisują specyfikę pokrewnej do TCC grupy – chodzi o 764, której tutaj poświęcać miejsca nie będziemy.

Na koniec pozostało napisać jeszcze jedną istotną rzecz. Wśród elementów, którymi posługują się osoby z TCC, możemy dostrzec różne symbole. Nie brakuje też symboliki nazistowskiej i komunistycznej – obydwie te ideologie są zresztą lewicowe, antychrześcijańskie i ludobójcze. Nie spotkamy tam za to NIKOGO, kto obok swojego pseudonimu umieściłby emoji z krzyżem, różańcem czy gestem dłoni złożonych do modlitwy. Katolicy nie fascynują się brutalną przemocą i nie czczą morderców, czytają raczej żywoty świętych. Nie dokonują zamachów w szkołach, brzydzą się krzywdzeniem niewinnych, a siły używają tylko w ostateczności. Jedną z zasad naszej cywilizacji jest obrona słabszych, starszych i chorych. TCC jest tego całkowitym zaprzeczeniem. Imputowanie nam jakiegokolwiek związku z zamachowcami – bo powiedzmy sobie szczerze: pod pojęciem „skrajnej prawicy” Żurkowie i Kierwińscy tego świata rozumieją tradycyjny katolicyzm, konserwatyzm, monarchizm i ruch narodowy – to po prostu kolejny cios w policzek, jaki musimy znieść ze strony tych, którzy nami gardzą, a którym bliżej do wynaturzeń subkultury TCC niż do prawdy, dobra i piękna.