Setki mieszkańców Ceuty 27 sierpnia przez ponad dwie godziny blokowały dojazd ciężarówki Czerwonego Krzyża do plaży El Trampolín. Policja ostatecznie umożliwiła dostarczenie żywności migrantom. Protest pokazuje skalę społecznego gniewu po masowym napływie z 30 lipca, ale blokowanie pomocy nie zastąpi skutecznej ochrony granicy.
Dwugodzinna blokada drogi na plażę
Mieszkańcy Ceuty usiedli na drodze prowadzącej do plaży El Trampolín i zatrzymali konwój Czerwonego Krzyża z żywnością oraz wodą. Demonstracja trwała ponad dwie godziny. Wielu uczestników miało flagi Hiszpanii i Ceuty, a ich głównym żądaniem było przywrócenie normalnego życia w mieście po kryzysie migracyjnym rozpoczętym 30 lipca.
Według relacji agencji EFE zgromadzenie początkowo przebiegało pokojowo. Policjanci prowadzili rozmowy z protestującymi i wzywali ich do odblokowania przejazdu. Ciężarówka ostatecznie dotarła na plażę, a pomoc została rozdana osobom przebywającym na brzegu.
Gniew mieszkańców nie wziął się znikąd. Od blisko miesiąca ponoszą oni codzienne skutki utraty kontroli nad granicą i przeciążenia niewielkiego terytorium. Ceuta już wcześniej alarmowała o presji i domagała się wsparcia Madrytu oraz Brukseli. Państwo, które pozostawia obywateli samych z konsekwencjami własnej bezradności, samo pracuje na wybuch społecznego napięcia.
Pomoc humanitarna nie jest polityką migracyjną
Trzeba jednak postawić jasną granicę. Woda i żywność dla ludzi znajdujących się na plaży nie są zgodą na niekontrolowaną migrację. Blokowanie podstawowej pomocy uderza w wolontariuszy i osoby, których status powinny gwałtownie rozstrzygnąć adekwatne służby. Nie naprawia granicy, nie przyspiesza procedur i nie zmusza rządu do odpowiedzialności.
Minister polityki terytorialnej Ángel Víctor Torres mówił o groźbach kierowanych pod adresem miejscowych wolontariuszy Czerwonego Krzyża. Władza ma obowiązek chronić pracowników organizacji humanitarnych. Ma też znacznie większy obowiązek: zapewnić mieszkańcom bezpieczeństwo, sprawne postępowania azylowe, legalne powroty osób bez prawa pobytu oraz realną kontrolę granicy. Sprowadzanie całego problemu do apeli o spokój jest wygodne dla Madrytu, ale nie rozwiązuje żadnej z jego przyczyn.
Kryzys wykorzystują także przemytnicy. Wcześniejsze ustalenia dotyczące Ceuty wskazywały na stawki sięgające 9 tys. euro za przerzut. Bez uderzenia w ten proceder, współpracy z Marokiem i konsekwentnego egzekwowania prawa kolejne doraźne obozowiska będą wracały. Rachunek zapłacą mieszkańcy, funkcjonariusze i sami migranci wystawieni na ryzyko przez przestępczy biznes.
Przemoc przekreśla obywatelski protest
Po pokojowej blokadzie część demonstrantów przedostała się w rejon prowizorycznych obozowisk na plaży Benítez. Doszło do niszczenia schronień i podpalenia przedmiotów, a policja interweniowała. Takie działania nie są obroną porządku. Są samowolą, która ułatwia rządowi odwrócenie uwagi od własnych zaniedbań i zamianę debaty o granicy w spór wyłącznie o uliczne starcia.
W tym samym czasie służby zatrzymały 12 migrantów po ataku kamieniami na pojazd wojskowy w Benzú. Czterech żołnierzy zostało rannych. Każdy sprawca przemocy powinien odpowiedzieć indywidualnie, bez względu na pochodzenie. Nie ma odpowiedzialności zbiorowej. Jest odpowiedzialność konkretnego człowieka za konkretny czyn.
Ceuta pokazuje Europie cenę polityki odkładania decyzji. Granica musi być szczelna, procedury szybkie, a osoby bez prawa pobytu odsyłane zgodnie z prawem. Jednocześnie państwo nie może tolerować ataków na migrantów, wolontariuszy, dziennikarzy ani funkcjonariuszy. Porządek oparty na prawie jest silniejszy od chaosu, bo chroni wspólnotę bez odbierania komukolwiek ludzkiej godności.
Dla Polski to ostrzeżenie. Niekontrolowana migracja nie kończy się na statystykach i unijnych naradach. Wchodzi na osiedla, obciąża służby i rozsadza zaufanie społeczne. Polskie państwo powinno wyciągnąć wniosek zawczasu: chronić granice, samodzielnie decydować, kogo przyjmuje, i nigdy nie przerzucać kosztów politycznej bezradności na obywateli.
Źródło: EFE, Ceuta Actualidad.
