Przez dziesięciolecia indywidualne wyposażenie żołnierza było traktowane jako element subsydiarny względem platform mobilnych i systemów uzbrojenia zespołowego. Dominowało podejście scentralizowane i ujednolicone, które często ignorowało specyficzne potrzeby różnych rodzajów wojsk oraz dynamiczne zmiany w technologiach materiałowych. w tej chwili obserwujemy fundamentalne przesunięcie paradygmatu: żołnierz jest postrzegany jako autonomiczna platforma bojowa, integrująca systemy ochrony, łączności, obserwacji i rażenia. Dziś indywidualne wyposażenie to nie tylko ubranie, to system przeżywalności, który musi działać bezawaryjnie w najbardziej ekstremalnych warunkach.
