Książę Albert II i księżna Charlene Grimaldi wystąpili 4 listopada w Monako podczas 19. konferencji ministrów sportu Rady Europy. Około 300 uczestników, w tym 25 ministrów i sekretarzy stanu, przyjęło rezolucję o bezpieczniejszym sporcie dzieci. Stawką są skuteczne procedury chroniące młodych zawodników przed przemocą, presją i zaniedbaniem.
Monako stawia ochronę dzieci w centrum sportu
Konferencję w Grimaldi Forum otworzyli książę Albert II oraz sekretarz generalny Rady Europy Alain Berset. Obradom przewodniczył minister spraw wewnętrznych Monako Lionel Beffre, a księżna Charlene Grimaldi wprowadziła uczestników do sesji popołudniowej. Według oficjalnego podsumowania Rady Europy na miejscu zebrało się około 300 osób, w tym 25 ministrów i sekretarzy stanu.
Temat spotkania brzmiał: „Bezpieczniejszy i zdrowszy sport dla wszystkich dzieci”. Za tym hasłem stoją sprawy bardzo konkretne. Organizatorzy wskazali na przemoc i nadużycia, niedostateczne procedury zgłaszania krzywdy, presję psychiczną oraz zagrożenia dla zdrowia młodych zawodników. Przyjęta na zakończenie rezolucja ma wyznaczać kierunek współpracy Rady Europy z 46 państwami członkowskimi i partnerami.
Charlene Grimaldi i doświadczenie sportu wyczynowego
Obecność księżnej Charlene nie była wyłącznie elementem ceremoniału. Zanim weszła do monakijskiej rodziny książęcej, reprezentowała Republikę Południowej Afryki w pływaniu, między innymi na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 roku. Zna więc sport wyczynowy od środka: jego wymagania, dyscyplinę i ciężar oczekiwań.
Monako od lat buduje swoją międzynarodową rozpoznawalność także przez wielkie wydarzenia sportowe. Wyścigowe tradycje księstwa są jednym z najbardziej widocznych przykładów. Tym razem uwaga nie skupiła się jednak na widowisku i wyniku, ale na odpowiedzialności dorosłych za dziecko powierzone trenerowi, klubowi lub federacji.
Albert II podkreślał w swoim wystąpieniu społeczną siłę sportu i jego znaczenie dla pozycji Monako na świecie. Ta deklaracja nabiera sensu dopiero wtedy, gdy za prestiżem idzie obowiązek ochrony najsłabszych. Medal nie może być ważniejszy od zdrowia dziecka. Klubowa lojalność nie może zamykać ust ofierze ani jej rodzinie.
Procedury zamiast pustych deklaracji
Program tematyczny konferencji wymienia rozwiązania, które państwa i organizacje sportowe powinny wdrażać: plany ochrony dzieci, kodeksy postępowania, bezpieczniejszą rekrutację osób pracujących z nieletnimi, jasne prowadzenie zgłoszonych spraw oraz szkolenia. Drugi nurt obrad dotyczył zdrowia fizycznego i psychicznego. Nadmierne oczekiwania, nękanie i presja na wynik mogą prowadzić do zachowań szkodliwych, w tym sięgania po substancje.
To adekwatny kierunek, o ile nie skończy się na kolejnym dokumencie przyjętym w eleganckiej sali. Rodzice muszą wiedzieć, komu zgłosić niepokojące zachowanie i co stanie się dalej. Kluby powinny sprawdzać ludzi dopuszczanych do pracy z dziećmi. Związki sportowe potrzebują procedur, które chronią zawodnika, a nie reputację działaczy. Państwo ma egzekwować prawo i kontrolować instytucje korzystające z publicznych pieniędzy.
Europejska kooperacja ma służyć rodzinom
Wspólne standardy mogą pomóc, zwłaszcza gdy młodzi zawodnicy podróżują między państwami, zmieniają kluby i trafiają pod opiekę wielu dorosłych. Nie oznacza to jednak oddawania odpowiedzialności anonimowej biurokracji. Pierwszym środowiskiem ochrony dziecka pozostaje rodzina, a wykonanie prawa należy do państw oraz ich instytucji.
Dla Polski wniosek jest praktyczny. Każdy klub szkolący dzieci powinien mieć czytelną ścieżkę zgłoszeń, odpowiednio sprawdzoną kadrę i realny nadzór. Rodzice muszą zachować prawo do informacji oraz reakcji. Sport uczy charakteru, wspólnoty i uczciwej rywalizacji tylko wtedy, gdy dorośli nie mylą twardego treningu z przyzwoleniem na krzywdę. Rezolucja z Monako będzie coś warta, jeżeli tę prostą zasadę zamieni w codzienną praktykę.
Źródło: Rada Europy
